روزی همین دست‌های لرزان، دست ما را گرفتند تا زمین نخوریم؛ حالا شاید نوبت ماست که دستشان را بگیریم. سالمندان، سال‌ها کنارمان ایستادند، راه را ساختند و تکیه‌گاهمان بودند؛ بیایید امروز کنارشان بایستیم، صدایشان را بشنویم، به دیدنشان برویم و نگذاریم در سکوتِ تنهایی، فراموش شوند.