سالمندان، معماران جوامع امروزند. تجربه‌شان، صبرشان، دیده‌هایشان. اگر به آن‌ها گوش بسپاریم، اگر صدایشان را بشنویم، اگر آن‌ها را از حاشیه به متن بیاوریم، جامعه‌ای می‌سازیم که برای همه سنین امن است.
آنان که رفتند، راه را هموار کردند. آنان که مانده‌اند، چراغ‌اند. سالمندی، پایان نیست. فصلی دیگر است. فصلی که اگر با احترام و مهربانی بگذرانیم، خودمان هم روزی در همان فصل، با آرامش خواهیم نشست.