به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی مفدا البرز، دکتر ریحانه ذوقی، متخصص فیزیولوژی ورزشی، اظهار داشت: فعالیت بدنی منظم یکی از ارکان مهم مدیریت دیابت است؛ اما پاسخ بدن به ورزش در دیابت نوع ۱ و نوع ۲ یکسان نیست. تفاوت در مکانیسم بیماری، وضعیت انسولین، داروهای مصرفی و پاسخ هورمونی به فعالیت بدنی، ضرورت طراحی برنامه تمرینی متناسب با نوع دیابت را نشان می‌دهد.
ورزش در دیابت نوع ۱:
در دیابت نوع ۱، پاسخ قند خون به ورزش علاوه بر نوع و شدت فعالیت، به دوز و زمان مصرف انسولین، زمان آخرین وعده غذایی و میزان دریافت کربوهیدرات نیز وابسته است.
در فعالیت‌های هوازی با شدت متوسط، افزایش برداشت گلوکز توسط عضلات می‌تواند در صورت وجود انسولین کافی در گردش، احتمال هیپوگلیسمی را افزایش دهد. از سوی دیگر، تمرینات شدید، HIIT و فعالیت‌های رقابتی می‌توانند با افزایش هورمون‌های مقابله‌کننده با انسولین، به‌ویژه آدرنالین و نورآدرنالین، تولید گلوکز توسط کبد را افزایش دهند. به همین دلیل، در برخی افراد مبتلا به دیابت نوع ۱، افزایش موقت قند خون حین یا پس از تمرین شدید مشاهده می‌شود.
ورزش در دیابت نوع ۲:
در دیابت نوع ۲، مشکل اصلی معمولاً مقاومت به انسولین همراه با اختلال تدریجی عملکرد سلول‌های بتای پانکراس است. ورزش منظم می‌تواند از چند مسیر به بهبود وضعیت متابولیک این افراد کمک کند:
۱. بهبود عملکرد میتوکندریایی عضلات
۲. کاهش چربی احشایی و بهبود ترکیب بدنی
۳. افزایش یا حفظ توده عضلانی
۴. کاهش HbA1c و بهبود کنترل طولانی‌مدت قند خون
۵. بهبود عملکرد عروقی و قلبی ـ تنفسی
۶. کمک به کنترل فشار خون
در بسیاری از افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، ترکیب تمرین هوازی و مقاومتی از نظر کنترل متابولیک رویکرد بسیار مؤثری محسوب می‌شود.