پیش از وقوع انقلاب اسلامی، نظام سلامت ایران با شکاف‌های عمیق ساختاری، تمرکز خدمات در کلان‌شهرها و نرخ بالای مرگ‌ومیر نوزادان و مادران مواجه بود. انقلاب اسلامی با تغییر دیدگاه از «سلامت به مثابه کالای تجاری» به «سلامت به مثابه حق بنیادین انسانی»، الگوی خدمت‌رسانی را از مدل درمان‌محور (Curative) به سمت مدل جامع پیشگیری‌محور (Preventive) و سلامت خانواده سوق داد. این تحول، نه تنها در شاخص‌های آماری، بلکه در زیرساخت‌های عدالت اجتماعی نمود یافته است.یکی از بزرگترین دستاوردهای انقلاب، ایجاد شبکه گسترده «خانه‌های سلامت» و «مرکزهای بهداشت درمانی» در دورافتاده‌ترین نقاط کشور است. اجرای برنامه‌های جامع سلامت خانواده، باعث شد تا خدمات بهداشت پیشگیرانه از مراکز شهری به روستاها نفوذ کند. این امر منجر به کاهش چشمگیر نرخ مرگ‌ومیر مادران و نوزادان و افزایش امید به زندگی در دهه‌های اخیر شده است.