به گزارش مفدا اصفهان، جلسه مشارکت اجتماعی کارشناسان فرهنگی در چهاردهمین جشنواره سراسری رسانه و نشریات دانشجویی «تیتر ۱۴» با تمرکز بر جایگاه کارشناس فرهنگی، ظرفیت فعالیت‌های فرهنگی و الزامات طراحی برنامه‌های رشدآفرین برای دانشجویان، به میزبانی استان اصفهان برگزار شد.
در این جلسه، با اشاره به اینکه کار بخشی از هویت افراد را شکل می‌دهد، بر جایگاه و نقش اثرگذار کارشناس فرهنگی در دانشگاه تأکید شد و برنامه فرهنگی به‌عنوان مداخله‌ای برای فعال‌سازی ظرفیت‌های انسانی و ایجاد زمینه رشد دانشجو مورد بررسی قرار گرفت.
بر اساس مباحث مطرح‌شده، یک برنامه فرهنگی مطلوب باید کاربردی، هدفمند و مبتنی بر حقیقت باشد و بتواند در نگرش و فهم مخاطب تغییر ایجاد کند. در این نگاه، صرف برگزاری یک برنامه یا میزان استقبال از آن، معیار کافی برای موفقیت نیست؛ بلکه میزان اثرگذاری برنامه بر فهم، انتخاب، مسئولیت‌پذیری و نقش‌آفرینی دانشجو اهمیت بیشتری دارد.
همچنین در این جلسه، بر ضرورت عبور از دوگانه «رشد و مشغول‌سازی» تأکید شد؛ به این معنا که فعالیت فرهنگی باید زمینه حرکت رو به جلو و ظرفیت‌سازی ماندگار را فراهم کند و صرفاً به پر کردن اوقات دانشجو یا افزایش حجم فعالیت‌ها محدود نشود. از دیگر محورهای مطرح‌شده، تفاوت میان «ایجاد بصیرت و انتقال پیام»، «حضور و نقش‌آفرینی» و «فرایند اثرگذار و فعالیت مناسبتی» بود. در این چارچوب، فعالیت‌های فرهنگی زمانی می‌توانند ماندگار و اثرگذار باشند که علاوه بر ایجاد حضور، دانشجو را به مشارکت واقعی و نقش‌آفرینی در مسائل پیرامون خود سوق دهند. در ادامه، با اشاره به لایه‌های مختلف وجود انسان، تأکید شد که برنامه فرهنگی موفق برنامه‌ای است که بتواند تغییر جهت و تحول واقعی در مخاطب ایجاد کند. همچنین چهار مؤلفه انگیزه، بینش، مهارت و مسئولیت به‌عنوان گام‌های مهم در مسیر رشد دانشجو مورد توجه قرار گرفت. در بخش دیگری از جلسه، مسئله پراکندگی فعالیت‌ها و نقشهای مختلف دانشجویان بررسی شد و سه مسئله «توجه پاره‌پاره»، «رابطه‌های ناتراز» و «خستگی بی‌معنا» به‌عنوان بخشی از چالش‌های زندگی دانشجویی مطرح شد. بر این اساس، رشد پایدار صرفاً به معنای افزایش فعالیت نیست، بلکه به معنای تنظیم متناسب ابعاد مختلف زندگی و ایجاد انسجام میان آنهاست. همچنین «شش رابطه» شامل خود، خانواده، خدا، خلق، مخلوق و خلقت به‌عنوان نقشهای برای خوانش موقعیت دانشجو تشریح شد؛ رویکردی که در آن رشد، نتیجه ایجاد توازن و ارتباط میان ابعاد مختلف زندگی فردی و اجتماعی دانشجو تلقی می‌شود.
در ادامه بر اهمیت کنش جمعی، شکل‌گیری شبکه‌های اجتماعی و یافتن هم‌مسیرها تأکید شد و شبکه به‌عنوان بستری برای پیدا کردن افراد هم‌دغدغه و تمرین رشد مشترک مورد توجه قرار گرفت. در این چارچوب، آشکار کردن دغدغه‌ها، یافتن هم‌مسیرها، دریافت بازخورد و حرکت از انزوا به هم‌افزایی، از عناصر مؤثر در شکل‌گیری مشارکت اجتماعی دانشجویان عنوان شد. در پایان نیز دانشگاه به‌عنوان بستری برای یافتن خود و دیگران مورد تأکید قرار گرفت و بر ضرورت آغاز مسیر مشارکت با یک قدم کوچک، شکل‌دهی یک پیوند واقعی و طراحی تجربه‌ای مؤثر برای دانشجویان تأکید شد.