خودکشی معمولاً نتیجه‌ی یک تصمیم ناگهانی و ساده نیست؛ بلکه می‌تواند پیامدِ رنج و فشار روانیِ شدید و طولانی‌مدتی باشد که فرد در آن لحظه، راه دیگری برای رهایی از درد خود نمی‌بیند. بسیاری از افرادی که افکار خودکشی را تجربه می‌کنند، بیش از آنکه خواهان پایان زندگی باشند، در جست‌وجوی پایانی برای رنج و درد غیرقابل‌تحمل خود هستند.

از این رو، شناخت و تشخیص به‌هنگام نشانه‌های هشدار، اهمیت بسیاری دارد. تغییرات شدید و ناگهانی در خلق‌وخو، کناره‌گیری و انزوای اجتماعی، احساس بی‌ارزشی و ناامیدی، یا بیان مستقیم و غیرمستقیم افکار مربوط به مرگ، از جمله نشانه‌هایی هستند که باید جدی گرفته شوند.

در چنین شرایطی، گفت‌وگوی همدلانه، شنیدن بدون قضاوت و ارجاع به متخصصان سلامت روان می‌تواند نقش مهمی در کاهش خطر و پیشگیری از خودکشی داشته باشد.

درد روانی، همانند درد جسمی، نیازمند توجه و رسیدگی است؛
و کمک خواستن، نه نشانه‌ی ضعف، بلکه گامی شجاعانه برای مراقبت از خود است.

نویسنده و طراح: خانم محمدی، کارشناس سلامت روان مرکز مشاوره دانشجویی