در مراسم وداع با تو، هوا سنگین‌تر از آن است که بتوان نفس کشید. تلخی این لحظه‌ها در تمام ذرات فضا ریشه دوانده؛ انگار زمان ایستاده است و هر چه می‌بینیم، سایه‌ای از خاطرات توست که حالا تنها به تصویری بر قاب بی‌جان بدل شده. سکوت حاکم بر این جمع، فریادی است که در گلوها حبس شده و بغض، چون کوهی بر دل‌هایمان سنگینی می‌کند. هر نگاهی که به هم می‌اندازیم، بوی ناتمام ماندن می‌دهد، بوی فقدانی که با هیچ واژه‌ای پر نمی‌شود. تهران - مجموعه‌چهل‌سرا ارسالی : آرزو مولائی دانشجوی رشته تغذیه علوم پزشکی همدان