به گزارش مفدا مشهد، در دنیای پرفرازونشیب طبابت، گاهی پزشکانی پیدا می‌شوند که روایت‌شان از موفقیت، نه تنها در کلاس‌های درس و اتاق‌های معاینه، که در میدان‌های ورزشی و محافل قرآنی شکل گرفته است. دکتر سیدرضا نجارزاده، فوق‌تخصص گوارش و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، یکی از همین چهره‌هاست؛ پزشکی که پیش از آنکه استاد دانشگاه شود، یک ورزشکار حرفه‌ای بود.
داستان دکتر نجارزاده از مدرسه آغاز می‌شود؛ از روزهایی که در تربت حیدریه، درس و مدرسه تنها بخشی از زندگی‌اش نبود. او در همان سال‌ها بود که در رشته‌های مختلف ورزشی از جمله پینگ‌پنگ، پرتاب وزنه، دوومیدانی و فوتسال به مقام‌های ارزشمندی دست یافت و در کنار آن، در مسابقات قرائت قرآن نیز خوش درخشید. شاید کمتر کسی فکرش را می‌کرد که آن نوجوان ورزشکار و قرآنی، یک روز یکی از فوق‌تخصص‌های گوارش کشور شود و همچنان ورزش را به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر زندگی خود حفظ کند.
سال ۱۳۸۸، ورود به دانشگاه علوم پزشکی بیرجند نقطه عطفی در زندگی او رقم زد، اما حتی در دوران دانشجویی نیز فعالیت‌های ورزشی خود را رها نکرد و همواره ورزش را پشتوانه‌ای برای ذهنی پویا و جسمی سالم می‌دانست. از آن روز تا اخذ مدرک فوق‌تخصص گوارش، حدود ۱۶ سال تلاش بی‌وقفه پشت سر گذاشته شد؛ مسیری که در آن، تخصص بیماری‌های داخلی و سپس فوق‌تخصص گوارش را در مشهد به پایان رساند و بدون وقفه، وارد عرصه خدمت شد.
دکتر نجارزاده تنها به درمان بیماران اکتفا نکرده و در حوزه پژوهش نیز فعالیت‌های قابل توجهی داشته است. کسب رتبه پنجم آزمون بورد فوق‌تخصصی کشور در سال ۱۴۰۴، گواهی بر توانمندی علمی اوست. وی همچنین مقاله‌ای در زمینه اختلالات خواب منتشر کرده و در تألیف کتابی در حوزه دیالیز مشارکت داشته است.
او درباره جایگاه سه حوزه آموزش، درمان و پژوهش در دانشگاه، با تأکید بر اهمیت هر سه بخش، آموزش را در شرایط کنونی دارای اولویتی ویژه می‌داند و معتقد است که تقویت آموزش می‌تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت علمی و حرفه‌ای جامعه ایفا کند.
این عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در بخش دیگری از سخنان خود، با تأکید بر ضرورت تحول در ساختار نیروهای دانشگاهی، خواستار بهره‌گیری بیشتر از ظرفیت متخصصان جوان و توجه جدی به اصل شایسته‌سالاری در فرآیند جذب و گزینش اعضای هیأت علمی شد و «تعهد» را مهم‌ترین شاخص یک استاد موفق دانست.
دکتر نجارزاده با مرور مسیر طولانی تحصیل در رشته پزشکی، به دشواری‌های این مسیر اشاره کرد و با بیان اینکه رسیدن به مقطع فوق‌تخصص نیازمند سال‌ها تلاش مستمر است، «ممارست و استمرار» را مهم‌ترین عامل موفقیت در این مسیر طولانی و دشوار عنوان کرد و تأکید کرد که روحیه رقابت‌پذیری و انضباطی که از سال‌ها ورزش کردن به دست آورده، در موفقیت‌های علمی و حرفه‌ای او نیز بی‌تأثیر نبوده است.
وی در پایان از نقش حمایت‌های خانواده در موفقیت‌های خود قدردانی کرد و به علاقه‌مندی‌های غیرپزشکی خود از جمله نواختن پیانو و ورزش تنیس که همچنان دنبال می‌کند، اشاره نمود.