به گزارش مفدا هرمزگان؛ مصطفی چمران، نامی است که با مفهوم هجرت و مجاهدت گره خورده است. او که پس از ۲۱ سال دوری از وطن و پشت سر گذاشتن مدارج عالی علمی در معتبرترین دانشگاه‌های آمریکا، با پیروزی انقلاب اسلامی به آغوش میهن بازگشت، نه برای کسب مقام، که برای ساختن آمد. او تجربه‌های گرانبهای نبرد در قلب بیروت سوخته و ارتفاعات جبل‌عامل را با خود به همراه آورد تا در خدمت نهالی باشد که تازه در ایران جوانه زده بود.

از آموزش پاسداران تا حماسه ماندگار پاوه

چمران مرد میدان‌های سخت بود.روزی به تربیت نخستین گروه‌های پاسداران انقلاب همت گماشت، خیلی زود برای حل بحران‌های پیچیده راهی کردستان شد. حماسه پاوه، تابلوی تمام‌عیاری از ایمان و اراده آهنین اوست. در آن روزهای سخت که محاصره تنگ‌تر می‌شد، این شجاعت و فداکاری چمران و لبیک او به فرمان تاریخی امام خمینی (ره) بود که ورق را برگرداند و پاوه را به نماد ایستادگی تبدیل کرد.

الگوی تمام‌عیار استاد تراز انقلاب

نامگذاری روز شهادت دکتر چمران به نام "روز بسیج اساتید"، هوشمندانه‌ترین انتخاب برای بازتعریف نقش نخبگان در جامعه است. چمران به ما آموخت که تخصص بدون تعهد، چیزی جز ابزاری برای استعمار نیست. او استادی بود که فرمول‌های پیچیده فیزیک پلاسما را با زبان ساده محبت برای محرومان ترجمه کرد و در نهایت، خون خود را نثار خاکی کرد که به آن عشق می‌ورزید.

میراثی برای امروز

دکتر چمران در تاریخ انقلاب اسلامی به عنوان الگو و نمونه ایمان و اعتقاد واقعی، پاکی نفس، فداکاری و مظلومیت شناخته می شود و به حق هم شایسته این القاب است. شناخت شخصیت بزرگ دکتر چمران در قالب الفاظ و عبارات نمی گنجد. همچنان که بحث، بررسی و تحقیق بر افکار این بزرگ مرد نیز تنها خوشه چینی از درخت تنومند اعتقاد و علم و دانش اوست .

امروز در سالگرد شهادت این عارف مسلح، بیش از هر زمان دیگری به نگاه چمرانی نیاز داریم؛ نگاهی که در آن علم، وسیله‌ای برای گره‌گشایی از سفره مستضعفین و اقتدار میهن است. چمران نرفت که فراموش شود؛ او ماند تا به همه اساتید و نخبگان بیاموزد که مسیر سعادت، از میان تلاقی «عقل» و «عشق» می‌گذرد.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.