امام خمینی(ره)، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران، در نخستین روز مهرماه سال ۱۲۸۱ در شهر خمین چشم به جهان گشود. وی از همان سال‌های جوانی با فراگیری علوم اسلامی و تدریس در حوزه‌های علمیه، مسیر علمی و فکری خود را آغاز کرد و با گسترش فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی، به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ معاصر ایران تبدیل شد.
با تشدید سیاست‌های حکومت پهلوی و افزایش محدودیت‌های سیاسی و فرهنگی، امام خمینی(ره) مبارزه با استبداد و وابستگی را در پیش گرفت. مواضع صریح ایشان در برابر سیاست‌های رژیم، به‌ویژه اعتراض به لایحه کاپیتولاسیون، به تبعید ایشان به ترکیه و سپس عراق انجامید. با این حال، دوران تبعید نه‌تنها موجب توقف جریان مبارزه نشد، بلکه به فرصتی برای تبیین اندیشه‌ها و آگاهی‌بخشی به مردم تبدیل شد؛ مسیری که سرانجام با پیروزی انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ به ثمر نشست.
امام خمینی(ره) پس از پیروزی انقلاب نیز با تأکید بر نقش مردم در تعیین سرنوشت کشور، زمینه استقرار نظام جمهوری اسلامی را فراهم کرد و در سال‌های دشوار پس از انقلاب، از جمله دوران جنگ تحمیلی و چالش‌های سیاسی و اجتماعی، نقش محوری در هدایت کشور ایفا کرد.
یکی از مهم‌ترین محورهای اندیشه امام خمینی(ره)، حفظ وحدت و همبستگی ملی بود. وی در جمع فارغ‌التحصیلان دانشکده افسری، با اشاره به تلاش قدرت‌های بزرگ برای ایجاد اختلاف میان اقشار مختلف جامعه، تأکید کرده بودند که هرگاه مردم در کنار یکدیگر و در دفاع از منافع ملی متحد باشند، زمینه سلطه و بهره‌برداری بیگانگان از میان خواهد رفت.
سال‌ها از رحلت این عالم می‌گذرد، اما تأثیر اندیشه‌ها و آرمان‌های امام همچنان در حافظه تاریخی ملت ایران و در مسیر حرکت نسل‌های مختلف مشهود است. چنان‌که شهید مطهری (ره)، از نزدیک‌ترین یاران فکری امام، ایشان را شخصیتی کم‌نظیر در ایمان، بینش و شجاعت توصیف کرده بود؛ ویژگی‌هایی که در بزنگاه‌های سرنوشت‌ساز تاریخ، نقشی تعیین‌کننده در هدایت یک ملت ایفا کرد.
چهاردهم خرداد فرصتی است برای بازخوانی اندیشه‌ها، آرمان‌ها و میراث ماندگار امام خمینی (ره)؛ میراثی که بر پایه عزت، استقلال، خودباوری، وحدت ملی و توجه به نقش مردم در سرنوشت جامعه شکل گرفت و همچنان الهام‌بخش نسل‌های امروز و فرداست.