همه ی ما از نظر بیولوژیکی به "آدم‌های امن" و دایره حمایتی نیاز داریم، انزوا و قطع ارتباطات، ما را در برابر بحران‌ها و افکار خودآسیب‌رسان بی‌دفاع می‌کند. خیلی از افرادی که در تاریکیِ افکار مخرب هستند، امید به کمک دارند؛ اما سکوت و ترس از قضاوت مانع آن‌هاست، حرف زدن درباره این بحران‌ها، تابوها را می‌شکند و نجات‌دهنده است.