به گزارش مفدا هرمزگان؛ عرفه نه فقط یک تقویم، که جوششی از جنس دلدادگی است، روزی که هزار نقش از خداشناسی در آینه جان انسان منعکس می‌شود.

امروز، لب‌ها ترنم باطراوت دعا به خود گرفته‌اند و چشم‌ها، امان خود را در بارش توبه از دست داده‌اند. در این میانه، فرازی از نیایش سیدالشهدا(ع) در گوش جان طنین‌انداز است که با تضرع می‌پرسد: «خدایا! مرا به که وا می‌گذاری؟»

او که مالک سرنوشت ماست، پیش از آنکه راه هدایت را بشناسیم، ما را با صنع زیبایش مورد رأفت قرار داد. امروز روزی است که باید از استضعاف و استثمار خلق به آغوش خالق گریخت،همان که پیوندش گسستنی نیست و در اوج بی‌کسی، تنها پناه است.

در روزی که گواهی می‌دهیم به بی‌کرانی نعمت‌هایش، بیاییم دوباره به آغوش کسی برگردیم که قبل از هدایت، ما را غرق در مهربانی و زیبایی آفرید. او مالک سرنوشت ماست، نه هیچ‌کس دیگر...