به گزارش مفدا هرمزگان؛ مجتبی رنجبری، رئیس مرکزمشاوره و سلامت روان، معتقد است که در روزهای سخت، "حضور" مهم‌تر از هر بخشنامه‌ای است.وی در این گفت‌وگو از تجربه‌ای می‌گوید که از قلبِ روزهای سخت جنگ آغاز شد و حالا به الگویی برای حمایت از دانشجویان در دوران پس از کرونا تبدیل شده است.

از "انتظار برای مراجعه" تا "مراجعه فعال"

رنجبری گفتگو را با یک تغییر استراتژی شروع می‌کند: در روزهای بحران، نمی‌توانستیم منتظر بمانیم دانشجو خودش بیاید و درِ اتاق ما را بزند، چون اضطراب، دست‌وپای دانشجو را می‌بندد. ما "مراجعه فعال" را انتخاب کردیم. از طریق سامانه پایش سلامت، دست به کار شدیم و خودمان با دانشجویانی که در شرایط شکننده‌تری بودند، تماس گرفتیم. نمی‌خواستیم دانشجو حس کند تنهاست.

طرحی به نام "هم‌قدم"

وی به طرح «هم‌قدم» اشاره می‌کند؛ برنامه‌ای که به جای پروتکل‌های خشک، بر پایه رابطه‌ای انسانی بنا شده بود.

رنجبری می‌گوید: «در این طرح، اولویت ما فقط شنیدن بود. کارشناسان ما داوطلبانه با دانشجویان تماس می‌گرفتند. شاید در ظاهر فقط یک گپ‌وگفتِ چند دقیقه‌ای بود، اما همین که دانشجو می‌شنید کسی از دانشگاه پیگیرِ حالش است، بارِ روانی‌اش به شکل عجیبی سبک می‌شد. در کنار این ارتباطِ زنده، بسته‌هایی از مهارت‌های تاب‌آوری و مدیریت استرس هم تدوین شد تا دانشجو ابزارهای لازم برای عبور از طوفان را در دست داشته باشد.

دیوارِ بین دانشجو و مشاور فروریخت

یکی از گلایه‌های همیشگی دانشجویان، پیچیدگیِ برقراری ارتباط با متخصصان است. رنجبری درباره حذف این فاصله می‌گوید: ما شماره تماس مستقیم متخصصانِ هر دانشکده را عمومی کردیم. وقتی دانشجو بداند در لحظه نیاز، مستقیماً با خودِ مشاور ارتباط می‌گیرد، اعتمادش به سیستمِ حمایتی دانشگاه دوچندان می‌شود.

خوابگاه؛ خانه دوم یا محلی برای سازگاری دوباره؟

حالا که دانشجویان پس از مدت‌ها دوری، به فضای فیزیکی خوابگاه برگشته‌اند، با نسل جدیدی از چالش‌ها روبروییم.بازگشت به خوابگاه هم شیرین است و هم سخت. سازگاری با زندگی جمعی بعد از دوری طولانی و فشارِ امتحاناتی که در پیش است، انرژیِ زیادی از دانشجویان می‌گیرد.

شعار سالجاری هفته خوابگاه ها تحت "خوابگاه؛ بستر دوستی، بالندگی و آینده‌سازی" را یک مسئولیت سنگین می‌داند، ما اینجا هستیم تا این بازگشت را تسهیل کنیم. خوابگاه قرار نیست فقط محل خواب باشد؛، قرار است جایی باشد که دانشجو در آن مهارت‌های ارتباطی و تاب‌آوری یاد بگیرد.

نگاه به آینده

رنجبری در پایان، تأکیدی صمیمانه بر تعهدِ تیمش دارد، دانشگاه برای ما فقط یک محل کار نیست، این‌ها فرزندان ما هستند. از روزهای جنگ تا امروز، فلسفه وجودی ما یک چیز بوده، اینکه هیچ دانشجویی در لحظاتِ سنگینِ زندگی، خودش را بی‌یاور حس نکند. ما همچنان در کنارشان هستیم.