حیاط مدرسه هنوز ساکت است؛ انگار زمان همان‌جا ایستاده، در میانه‌ی روزی که ناتمام ماند...
دیوارها هنوز بهت‌زده‌اند؛ صدای خنده‌هایشان میان آجرها جا مانده.
دفترهایشان بسته شد، اما نامشان در دل ما باز مانده و ورق می‌خورد.
مدرسه‌ای که روزی خانه‌ی بازی بود، حالا پناه گریه‌های آرام است.
چهل روز گذشته، اما دلتنگی هنوز مثل یک درس نانوشته روی تخته مانده.
تدوین: فاطمه بختیاری