گاهی در شرایط بحرانی، ذهن ما به‌طور طبیعی دوست دارد پایان بحران را خیلی زود تصور کند. ما آرزو می‌کنیم همه‌چیز سریع تمام شود و زندگی به حالت عادی برگردد. اما واقعیت این است که بسیاری از بحران‌ها مطابق میل و سرعت دلخواه ما پیش نمی‌روند. وقتی انتظار پایان سریع داشته باشیم، هر روز ادامه‌دار شدن بحران می‌تواند ناامیدی و فرسودگی روانی ما را بیشتر کند.
برای همین، یکی از مهم‌ترین کارهایی که می‌توانیم برای سلامت روان خود انجام دهیم این است که از نظر ذهنی خود را برای یک مسیر طولانی‌تر آماده کنیم. پذیرش این احتمال که شرایط ممکن است زمان‌بر باشد، به ما کمک می‌کند انرژی روانی‌مان را بهتر مدیریت کنیم، کمتر دچار فرسودگی شویم و بتوانیم در طول مسیر همچنان کارکرد و امید خود را حفظ کنیم.
در چنین زمان‌هایی چند نکته ساده اما مهم می‌تواند به تنظیم روان ما کمک کند:
۱_حرکت بدن را جدی بگیرید.
وقتی اضطراب بالا می‌رود، بدن ما در حالت آماده‌باش قرار می‌گیرد. پیاده‌روی، حرکات کششی یا حتی چند دقیقه ورزش سبک در خانه می‌تواند به تخلیه تنش‌های بدنی و کاهش فشار روانی کمک کند. بدن اگر آرام‌تر شود، ذهن هم فرصت بیشتری برای آرام گرفتن پیدا می‌کند.
2_ارتباط انسانی را حفظ کنید.
در زمان‌های دشوار، انزوا می‌تواند احساس درماندگی را بیشتر کند. گفت‌وگوهای صمیمی و واقعی با دوستان، خانواده یا همکاران کمک می‌کند احساس کنیم تنها نیستیم. وقتی تجربه‌های خود را با دیگران به اشتراک می‌گذاریم، بخشی از سنگینی آن میان چند نفر تقسیم می‌شود.
3_محدودیت در مصرف اخبار ایجاد کنید.
قرار گرفتن مداوم در معرض اخبار و تصاویر بحران می‌تواند سیستم عصبی ما را در حالت اضطراب نگه دارد. بهتر است زمان مشخصی برای پیگیری اخبار تعیین کنیم و اجازه ندهیم تمام روز ما در معرض اطلاعات استرس‌زا قرار بگیرد.
4_از راه‌های ناسالم مقابله پرهیز کنید.
گاهی ممکن است افراد برای فرار از اضطراب به مصرف الکل یا مواد روی بیاورند. این روش‌ها شاید در کوتاه‌مدت حس بی‌حسی ایجاد کنند، اما در بلندمدت اضطراب، افسردگی و فرسودگی روانی را تشدید می‌کنند.
5_کمک حرفه‌ای را جدی بگیرید.
اگر اضطراب، بی‌خوابی، احساس ناامیدی یا افکار آسیب‌زننده شدیدتر شد، صحبت با روانشناس یا روانپزشک می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد. کمک گرفتن نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه مسئولیت‌پذیری در قبال سلامت روان است.
در نهایت، در روزهایی که جهان بیرونی آشفته و ناامن به نظر می‌رسد، شاید مهم‌ترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که انسان بمانیم؛
به خودمان و دیگران توجه کنیم، همدل بمانیم و اجازه ندهیم بحران، توان ما برای مراقبت از یکدیگر را از بین ببرد.