اینجا هر قدمش، خاطره‌ای از دستان خالی و چشمانی پر از نور است. نخلها هنوز قامت بسته‌اند برای سلام به کاروانی که از راه رسیده اند. هویزه؛ جایی که هنوز بوی باران می‌دهد، بارانی که از جنس اشک نیست، از جنس مردانگی ست؛ طلائیه که خاک آن با خون بسیاری از شهدا درآمیخته است و سه راهی شهادت که شهدای زیادی در آن نقطه پر کشیدند و اروند خروشان و ناآرام که هنوز نوای مناجات شهدای غواص از اعماق آن به گوش می رسد.