برای بعضی آدم‌ها، «شهادت» پایان راه نیست؛ نقطه‌ای‌ست که زمان در برابرشان کم می‌آورد. سردار سلیمانی از همان‌ها بود؛ مردی که رفتنش، ماندنش را آغاز کرد. او در لحظه‌ای از تاریخ ایستاد که مرگ دیگر توان خاموش‌کردنش را نداشت و خونش، راه شد؛ راهی که هنوز در دل‌ها ادامه دارد. شهادت برای او عبور از مرز خاک نبود، عبور از فراموشی بود. نامش زنده ماند، نه چون سلاح داشت، بلکه چون معنا داشت؛ معنای ایستادن، وفاداری و بی‌ادعا بودن. بعضی آدم‌ها می‌میرند و تمام می‌شوند،اما بعضی… با شهادت، آغاز می‌شوند.