مفدا یاسوج؛ امیررضا مسیری را آغاز کرد که تو می‌توانی ادامه دهی؛ کافیست باور داشته باشی که تو هم می‌توانی صدایِ بی صدای دانشگاه باشی و امیدی برای جمع خلق کنی، تا اثری جاودانه‌تر به یادگار بگذاری. در دلِ هر دانشگاهی، همیشه نام‌هایی می‌درخشند که فقط یک «دانشجو» نیستند؛ بلکه نقطه‌ روشن مسیرِ مطالبه‌گری و امیدِ جمعی‌اند.

امیررضا الهی یکی از همان نام‌های ماندگار است؛ دانشجوی رادیولوژی که دانشگاه را فقط جایی برای درس خواندن نمی‌دید، بلکه آن را خانه‌ای می‌دانست که باید هوایش را داشت، برایش جنگید، و برای بهتر شدنش تلاش کرد.

امیررضا از همان روزهای نخست ورودش به دانشگاه، چهره‌ای آشنا در جمع‌های فرهنگی، جلسات صنفی، و حلقه‌های دغدغه‌مند دانشجویی شد؛ جوانی خوش‌رو، مهربان و آرام، اما در عین حال مطالبه‌گری خستگی‌ناپذیر که با صبوری، پیگیری و روحی پر از مهر، کنار دانشجویان می‌ایستاد. مشکلی نبود که بشنود و بی‌تفاوت از کنارش عبور کند؛ او با همان عطوفت همیشگی‌اش، قدم به قدم پیگیری می‌کرد تا گرهی از کار هم‌دانشگاهی‌هایش باز شود. همین روحیه بود که موجب شد در جشنواره دانشگاهی جوان برتر، عنوان ارزشمند «جوان برتر مطالبه‌گر» را کسب کند و تندیس بخش اجتماعی و مطالبه‌گری را با افتخار در دست بگیرد؛ تندیسی که نه فقط یک تقدیر، بلکه مُهر تأییدی بر سال‌ها دلسوزی، پرسشگری و تلاش خالصانه‌ او برای بهبود فضای دانشجویی بود.

اکنون امیررضا الهی، پس از فارغ‌التحصیلی، در دوران آموزشی خدمت سربازی به سر می‌برد؛ اما حضور کوتاهش در مرخصی بهانه‌ای شد تا دکتر ابراهیمی، معاون فرهنگی و دانشجویی ، به همراه جمعی از مسئولین دانشگاه و دوستان تشکیلاتی‌اش، برای او "جشن خداحافظی" کوچکی برگزار کنند؛ جشنی ساده، اما صمیمانه که در آن، همه یک صدا می‌خواستند بگویند: زحماتت را دیدیم، قدر تلاش‌هایت را می‌دانیم، و راهی را که ساختی ادامه خواهیم داد.

امیررضا امروز دانش‌آموختۀ دانشگاه است؛ اما دانشگاه هنوز و همیشه به «امیررضاها» نیاز دارد؛ به جوانانی که با صدای رسا و دل‌های پرشور، مسیر مطالبه‌گری دانشجویی را روشن نگه دارند، محترمانه از حقوق هم‌دانشگاهی‌های خود دفاع کنند و برای آیندۀ بهتر دانشگاه قدم بردارند.

او اکنون سرباز وطن است؛ اما روحیه‌ پرسشگر، دغدغه‌مند و محترمانه‌اش، همان سرمایه‌ای است که در لباس سربازی نیز همراهش خواهد بود. امیررضا، تلاش‌هایش را در دانشگاه آغاز کرد و اکنون قرار است آن راه را در صفحه‌ای تازه از زندگی‌اش ادامه دهد.

داستان امیررضا الهی، یادآور این حقیقت است که دانشگاه با همه رفت‌وآمدهایش، بیش از هر چیز، بر شانهٔ جوانانی می‌ایستد که می‌خواهند تغییری هرچند کوچک، در زندگی دیگران ایجاد کنند؛ و چه چیزی زیباتر از آن‌که نام امیررضا الهی در روزی شنیده شود که به نام دانشجو مزین است؛ روزی که یادآور شجاعت، پرسشگری، جسارت و جوانیِ امیدآفرین است.

روز دانشجو، روز تمام دل‌هایی است که مثل امیررضا، دانشگاه را فقط نمی‌گذرانند، بلکه می‌سازند. روز دانشجو یعنی روز تمام کسانی که می‌خواهند جهان کوچک دانشگاه را کمی روشن‌تر کنند. روز دانشجو یعنی روز امیررضاها؛ کسانی که ثابت کردند مهرورزی، دغدغه‌مندی و مطالبه‌گریِ آمیخته با احترام، می‌تواند کنار هم جمع شوند و زیبایی بیافریند.

امروز که نام امیررضا الهی را در میان خاطرات دانشگاه مرور می‌کنیم، روز دانشجو معنای کامل‌تری پیدا می‌کند؛ چرا که دانشگاه، با حضور و اثر همین دانشجویان عاشقِ تغییر است که جان می‌گیرد و پیش می‌رود.

روز دانشجو، روز درخشش تمام قدم‌هایی است که برای بهتر شدن برداشته شد؛ قدم‌هایی شبیهِ گام‌های آرام اما اثرگذار امیررضا؛ و ما روز دانشجو را به شما تبریک می‌گوییم؛ به تک‌تکِ شما که در ژرفای وجودتان امیررضایی خفته است تا مسیر دانشگاه را بازآفرینی کنید؛ امیدوار، مقاوم، آرمان خواه و باورمند به فردایی که با قدم‌های شما روشن‌تر می‌شود. شما که با هر تلاشِ کوچک، معنای تازه‌ای به واژهٔ دانشجو می‌بخشید. آینده از آنِ شماست...!

//انتهای خبر

//هایده قاسمی