دکتر منوچهر دوایی در سال‌های سخت دفاع مقدس، لباس سفید پزشکی را با روحی سبز از ایمان و فداکاری همراه کرد. بسیاری از همرزمان و بیماران او روایت کرده‌اند که دکتر دوایی، پیش از آنکه دارویی تجویز کند یا زخمی را درمان نماید، با کلامی آرامش‌بخش و نگاهی سرشار از امید، جان‌های خسته را مرهم می‌داد. همین روحیه بود که باعث می‌شد بیماران و مجروحان جنگی، او را نه فقط یک پزشک، بلکه همراهی صمیمی و دلسوز بدانند.
یکی از ویژگی‌های برجسته دکتر دوایی، نگاه عمیق او به ارزش‌های انسانی بود. او بارها گفته بود که «طبابت اگر با عشق به مردم همراه نباشد، درمان حقیقی محقق نمی‌شود.» شاید همین جمله کوتاه، راز محبوبیت و اثرگذاری او باشد. در بحبوحه جنگ، زمانی که بسیاری از امکانات اولیه پزشکی کمیاب بود، او با ابتکار، صبر و توکل، جان بسیاری از رزمندگان را نجات داد.
امروز که از آن روزهای پرآشوب فاصله گرفته‌ایم، یاد و نام دکتر منوچهر دوایی بیش از همیشه الهام‌بخش است. برای دانشجویان علوم پزشکی و بهداشت، او نمونه‌ای زنده از تلفیق دانش، تعهد و اخلاق حرفه‌ای است. او نشان داد که می‌توان پزشک بود و در عین حال سرباز ارزش‌ها و باورهای انسانی؛ می‌توان در میدان علم ایستاد و در جبهه ایمان نیز پیروز شد.
هفته دفاع مقدس تنها یادآور تانک‌ها و خاکریزها نیست، بلکه یادآور مردانی است که با قلم، با علم و با طبابت، از میهن خود دفاع کردند. دکتر دوایی نمادی از این چهره‌های کمتر شناخته‌شده دفاع مقدس است؛ کسانی که شاید در صف اول میدان جنگ نبودند، اما پشت صحنه با نجات جان‌ها، پیروزی‌ها را ممکن ساختند.
یاد او و همه پزشکان ایثارگر دفاع مقدس، چراغی است که مسیر آینده دانشجویان و نسل جوان را روشن می‌سازد؛ نسلی که اگر بخواهد، می‌تواند با الهام از چنین الگوهایی، ایران را در میدان علم و انسانیت سربلند نگه دارد.