بیست روز عاشقی در جوار حسین علیه‌السلام، فرصتی بود تا دل را در دریای محبت سید الشهدا غرق کنیم و جان را به نسیم جان‌فزای کربلا بسپاریم. آن روزها، همچون قطرات بارانی بودندکه زمین جان را زنده کرد و آتش عشق به امام حسین علیه‌السلام را در سینه‌ها شعله‌ور ساخت. هر لحظه‌اش فرصتی بود برای نزدیک شدن به خورشید حقیقت، که در دل عاشقان، نور امید و آزادگی می‌تاباند. هر قدم در کربلا، یادآور رشادت‌ها و فداکاری‌هایی است که برای پاسداری از دین و حق صورت گرفت. جایی که دل‌ها با یاد مظلومیت حسین علیه‌السلام آرام می‌گرفتو چشم‌ها پر از اشک می‌شدند، اشکی که نماد عشق و وفاداری است و بی‌شک زیباترین لحظه‌های زندگیست؛ لحظاتی که در آن، انسان نه فقط نظاره‌گر تاریخ نیست، بلکه خود را در تاریخ جاری می‌یابد، هم‌پای امام، هم‌قدم با یاران، و هم‌نوا با ندای «هل من ناصر» او تا جان و دل را به دریای معرفت حسین علیه‌السلام بسپاری، تا نه تنها عاشق شوی، که به معشوق بدل گردی و در مسیر روشن او، نور بگیری و به نور تبدیل شوی.