در عصری که غبار فتنه و طوفان‌ دروغ، حریم ایمان را تهدید می‌کند، خداوند مردانی را برمی‌گزیند که از پاک‌ترین سرزمین‌ها برخاسته‌اند؛ مردانی که نه برای خاک، نه برای قدرت، که برای حقیقت و حریم آل‌الله جان خود را تقدیم کردند. اینانند مدافعان حرم؛ فرزندان رشید ملت ایران، که در آن‌سوی مرزها، در سرزمین شام و عراق، قامت به قامت ایستادند تا «حرَم» در امان بماند و «ایمان» سرفراز.

آری، مدافعان حرم رفتند تا ما بمانیم، ایستادند تا ما خم نشویم، و جان دادند تا نام ایران، اسلام و اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بلند بماند. شهیدانی که مظلوم رفتند و با شکوه بازگشتند؛ گمنام بودند اما امروز، ستارگان روشنی‌اند در آسمان عزت این ملت.

این حماسه، تنها جهاد در میدان نبرد نبود، بلکه بازخوانی مکتب عاشورا در قرن بیست‌ویکم بود. مکتبی که با خون حججی‌ها، احمدی‌ها، دهقان‌ها و صدها شهید دیگر زنده‌تر شد.

و چه زیبا فرمودند: «شهید حججی حجت خدا بر همه ما شد؛ دل مؤمن، وقتی آن صحنه را می‌بیند، می‌لرزد.»

امروز، ما دانشگاهیان، وارثان این حقیقت زنده‌ایم. باید صدای این شهیدان باشیم؛ از آن‌ها بگوییم، بنویسیم، و راهشان را ادامه دهیم؛ نه فقط با قلم و زبان، بلکه با ایمان و مسئولیت.

خون آن‌ها، چراغ راه ماست. راهی که به کربلا می‌رسد، به ظهور، به عدالت، و به جهانی که در آن، حرم، حرم می‌ماند و حرامیان، راهی ندارند.