زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست / راه هزار چاره گر از چارسو ببست
تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان / بگشود نافه ای و درِ آرزو ببست
شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو / ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست
ساقی به چند رنگ می اندر پیاله ریخت / این نقش ها نگر که چه خوش در کدو ببست
یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خم / با نعره های قلقلش اندر گلو ببست
مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع / بر اهل وجد و حال درِ های و هو ببست
حافظ هر آنکه عشق نورزید و وصل خواست / احرام طوف کعبۀ دل بی وضو ببست حافظ
حافظ