در لحظات سرنوشت‌ساز، تاریخ شاهد است که ملت‌ها نه با سلاح که با اراده، ایمان و امید پیروز می‌شوند. ایران، سرزمینی که از هزاران سال آزمون گذشته، بارها از میان آتش و دشواری‌ها برخاسته است. در برابر هر تهدیدی، آنچه این ملت را سربلند نگاه می‌دارد، نه تنها قدرت جسمانی، بلکه عزم راسخ و باور به فردایی روشن‌تر است.
امروز، ایران و اسرائیل در تقابل تاریخی‌ای ایستاده‌اند که نه فقط زمین، که آینده‌ای را رقم می‌زند. اما تاریخ نشان داده است که هیچ قدرتی نمی‌تواند اراده‌ی ملتی را که برای عدالت، آزادی و شرف ایستاده، در هم بشکند. اختلافات شاید زمین را به لرزه درآورند، اما انسانیت، ایمان و امید چیزی نیست که در سایه‌ی جنگ ویران شود.
امید، شعله‌ای است که در دل تاریکی می‌درخشد،
امید همان چراغ روشن خانه هاست
امید همان کوک کردن ساعت برای صبح فردا ست
امید رهگذریست که از خرید باز می گردد
امید بوی عطر نان است
امید در تمام این زندگی جاریست
در نگاه‌های مصمم، در دست‌های به‌هم‌پیوسته، در قلب‌هایی که برای فردایی بهتر می‌تپند. امروز، بیش از همیشه، نیاز داریم که این امید را زنده نگه داریم، که باور داشته باشیم روشنایی در پی خواهد آمد، چرا که وطن این ایران خانم مادر ماست و در منش مردان کشورم که من می شناسم مادر، خاک ، خانه مقدس است.
ایران، همچون کوه‌هایش پابرجا خواهد ماند. آنچه این سرزمین را حفظ می‌کند، ایمان مردم به حقانیت، به عدالت، به صلحی پایدار است. آینده را کسانی می‌سازند که در روزهای تاریک نیز چراغ امید را خاموش نمی‌کنند. باشد که این امید، نیرویی باشد در گام‌های پیش رو، چراغی در شب‌های دشوار، و عهدی برای صلح و سربلندی.
ایران جان فرزندانت از جان بیشتر دوست میدارنت

علیرضا پیری دانشجوی رشته کاردرمانی علوم پزشکی همدان خبرنگار سرویس چند رسانه مفدا همدان