۱. العافِیَةُ نِعمَةٌ خَفِیَّةٌ اِذا وُجِدَتْ نُسِیَتْ و اِذا فُقِدَتْ ذُکِرَتْ!
سلامتی یک نعمتی است نهان و مخفی، زمانی که در دسترس باشد به یاد انسان نیست، همین‌که از دست رفت آن را به یاد می‌آورد!
(سفینه، ج ٢، ص ٢٠٨)

۲. لا تَتَسَرَّحْ فِی الحَمّامِ فَإنَّهُ یُرِقُّ الشَّعرَ.
در حمام شانه نزنید که مو را سست می‌کند.
(مکارم الأخلاق، ج ۱، ص ۱۶۵)

۳. مَنْ وَجَدَ هَمّا وَ لا یَدری ما هُوَ فَلْیَغْسِلْ رَأْسَهُ.
هر کس غمگین شد و علت آن را نداند، سر خود را بشوید.
(الدعوات للراوندی، ص ۱۲۰، حدیث ۲۸۴)

۴. لَیسَ لِلعافِیَةِ ثَمَنٌ.
عافیت و سلامتی به هیچ قیمتی قابل ارزیابی نیست.
(بحار، ج ٧٥، ص ٣٣٨)

۵. سَلوُا اللهَ الغِنی فی‌الدّنیا وَالعافِیةَ، و فی‌الإخرةِ اَلمَغفرةَ والجنّةَ.
غِنا و سلامتی را در دنیا و مغفرت و بهشت را در آخرت از خداوند مسألت نمایید.
(فروع کافی، ج ٥، ص ٧١)

۶. خمسٌ مَنْ لَمْ تَکُنْ فیهِ لَمْ یَتَهَنَّ بِالعَیشِ: اَلصِّحَّةُ وَ الأَمنُ وَ الغِنی وَ القَناعَةُ وَ الأَنیسُ المُوافِقُ.
این پنج چیز را هر کس نداشته باشد، زندگی گوارا ندارد: تندرستی، امنیت، توانگری، قناعت و همدم سازگار.
(بحار، ج ٨١، ص ١٧٢)

۷. عَزَّتِ السّلامَةُ حتّی لَقد خَفِیَ مَطْلَبُها ، فإنْ یَکُنْ فی شَیْءٍ فیُوشِکُ أنْ یکونَ فی الخُمولِ.
سلامت چنان کمیاب است که راه یافتن به آن پوشیده و ناپیداست؛ و اگر سلامت در چیزی باشد، تقریباً در گمنامی است.
(بحارالانوار)