هدف روز جهانی پارکینسون، افزایش آگاهی عمومی درباره بیماری پارکینسون، جلب توجه جامعه پزشکی و پژوهشی به چالش‌های پیش‌روی مبتلایان، و تلاش برای ارتقاء کیفیت زندگی افراد درگیر با این بیماری است.

بیماری پارکینسون یک اختلال پیش‌رونده در سیستم عصبی مرکزی است که عمدتاً بر حرکات ارادی بدن تأثیر می‌گذارد. این بیماری معمولاً با علائمی نظیر لرزش اندام‌ها، کندی حرکت، سفتی عضلات و اختلال در تعادل همراه است. با پیشرفت بیماری، ممکن است مشکلاتی در گفتار، نوشتار، حافظه و حتی خلق‌وخو نیز مشاهده شود.

علت اصلی بیماری پارکینسون، کاهش سطح دوپامین در مغز به‌دلیل تخریب سلول‌های عصبی در ناحیه‌ای خاص به نام "سابستانشیا نایگرا" است. اگرچه تاکنون درمان قطعی برای این بیماری یافت نشده است، اما پیشرفت‌های چشمگیری در زمینه کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی بیماران حاصل شده است. روش‌های درمانی شامل داروهای دوپامین‌افزا، فیزیوتراپی، کاردرمانی، و در برخی موارد، جراحی‌های مغزی همچون تحریک عمقی مغز (DBS) می‌باشند.

یکی از نمادهای این روز، گل لاله قرمز است که بیانگر امید، استقامت و همدلی با مبتلایان به پارکینسون است. در بسیاری از کشورها، برنامه‌های آموزشی، همایش‌های علمی، پویش‌های حمایتی و رویدادهای خیریه به مناسبت این روز برگزار می‌شود تا ضمن ارتقای آگاهی عمومی، به تأمین منابع برای پژوهش‌های علمی در این حوزه کمک شود.