شعار روز جهانی سلامت ۲۰۲۵ "آغازهای سالم، آینده‌های امیدوارکننده"
این شعار است یا فریبی تلخ؟
روز جهانی سلامت، که امروز ۷ آوریل ۲۰۲۵ (۱۸ فروردین ۱۴۰۴) برگزار می‌شود، با شعار «آغازهای سالم، آینده‌های امیدوارکننده» آغازگر کمپینی یک‌ساله برای حمایت از سلامت مادران و نوزادان است. سازمان جهانی بهداشت (WHO) و شرکای آن قصد دارند با این کمپین، دولت‌ها و جامعه سلامت را به تلاش بیشتر برای پایان دادن به مرگ‌های قابل پیشگیری مادران و نوزادان تشویق کنند و بر سلامت و رفاه بلندمدت زنان تأکید ورزند. این کمپین قرار است اطلاعات مفیدی برای بارداری‌ها و زایمان‌های سالم و بهبود سلامت پس از زایمان ارائه دهد. اما در میان این شعارهای زیبا، چه طنز سیاهی نهفته است و چه فریب تلخی در انتظار ماست؟
نجات مادران و نوزادان یا سکوتی کرکننده در برابر جنایت؟
سازمان جهانی بهداشت از اهمیت حیاتی این موضوع سخن می‌گوید: سالانه نزدیک به ۳۰۰,۰۰۰ زن به دلیل عوارض بارداری یا زایمان جان خود را از دست می‌دهند، بیش از ۲ میلیون نوزاد در ماه اول زندگی می‌میرند و حدود ۲ میلیون نوزاد دیگر مرده به دنیا می‌آیند؛ یعنی هر ۷ ثانیه یک مرگ قابل پیشگیری. بر اساس روندهای کنونی، ۴ کشور از هر ۵ کشور در مسیر دستیابی به اهداف بهبود بقای مادران تا سال ۲۰۳۰ عقب هستند و ۱ کشور از هر ۳ کشور نمی‌تواند اهداف کاهش مرگ‌ومیر نوزادان را محقق کند. اما این آمارها کجا و فاجعه‌ای که در دو سال گذشته رخ داده کجا؟
در حالی که جهان امروز از «آغازهای سالم» سخن می‌گوید، چگونه می‌توان چشم‌ها را بر جنایتی هولناک بست؟ طی دو سال گذشته، بیش از ۲۰,۰۰۰ کودک فلسطینی، این فرشته‌های کوچک روی زمین، زیر رگبار بمب‌های رژیم اسرائیل پرپر شدند. آیا این کودکان حق زندگی نداشتند؟ آیا مادران این سرزمین حق نداشتند فرزندانشان را با عشق در آغوش بکشند و شاهد بزرگ شدنشان باشند؟ این مادران، که تکیه‌گاه زندگی بودند، با چشمانی پر از اشک و دلی شکسته در خاک و خون غلتیدند. این روز قرار بود برای زندگی باشد، برای نفس‌های تازه، اما چه شد؟ جز فریادهای خاموش و گورهای سرد؟
چشم‌هایمان را به کدام سو ببندیم؟ به مادری که فرزندش را در آغوش داشت، اما اکنون زیر آوار دفن شده؟ یا به کودکی که می‌توانست لبخند بزند، اما حالا فقط نامی بر سنگ قبر است؟ اینها نه آمارند، نه عدد و نه خبر؛ اینها جان‌هایی بودند که نفس می‌کشیدند، آرزوهایی که زندگی نشدند. و جهانی که در سکوتی کرکننده غرق شده است. سازمان بهداشت جهانی از مرگ‌های قابل پیشگیری می‌گوید، اما از این کشتار، از این جنایت سخن نمی‌گوید. آیا این ۲۰,۰۰۰ کودک و هزاران مادر فلسطینی که در این دو سال جان باختند، قابل پیشگیری نبودند؟ چرا دست‌ها برای نجات آنها بلند نشد؟ وجدان کجاست وقتی خون این مظلومان زمین را سرخ کرده؟
سازمان جهانی بهداشت تأکید می‌کند که سلامت مادران و نوزادان، بنیان خانواده‌ها و جوامع سالم را تشکیل می‌دهد و به تضمین آینده‌ای امیدوارکننده برای همه ما کمک می‌کند. اما چگونه می‌توان از آینده‌ای امیدوارکننده سخن گفت، وقتی مادران و کودکان در فلسطین زیر بمباران جان می‌دهند؟ چگونه می‌توان از «آغازهای سالم» گفت، وقتی هزاران کودک حتی فرصتی برای نفس کشیدن پیدا نکردند؟ این کودکان، کودکان روی زمین نبودند؟ این زنان حق مادری یا حتی حیات نداشتند؟
اگر امروز روزی برای سلامت است، چرا این همه مرگ را نادیده بگیریم؟ فریاد مادران داغدار را بشنویم، اشک کودکان بی‌گناه را ببینیم، داغ این ظلم را حس کنیم. اما سکوت کنیم و بگذاریم این بی‌رحمی، آینده را در سیاهی فرو ببرد؟ هنوز وقت هست؛ برای فریاد، برای عدالت، برای زندگی. بیایید همه یک صدا شویم پیش از آنکه انسانیت برای همیشه خاموش شود. روز جهانی سلامت، باید روزی برای دفاع از حق حیات همه انسان‌ها باشد، نه فقط شعاری زیبا که فجایع را پنهان کند.