به گزارش مفدا ایلام، علی بن حسین بن علی بن ابی طالب مشهور به علی اکبر فرزند امام حسین(ع) و لیلا بنت ابی مره در یازدهم شعبان سال ۳۳ قمری در مدینه منوره دیده به جهان گشود.
این جوان رعنا در مکتب جدش امام علی بن ابی طالب (ع) و در دامن پدرش امام حسین(ع) در مدینه و کوفه تربیت و رشد و کمال یافت. پدری که در تربیت وی، آموزش قرآن، معارف اسلامی، اطلاعات سیاسی و اجتماعی به آن جناب تلاش بلیغی به عمل آورد.
سخاوت آسمان کنیه‌اش ابوالحسن است، اما بیشتر منابع قدیمی او را علی اکبر نام نهاده‌اند؛ تا از برادرش امام سجاد(ع)، متمایز شود؛ برخی از نسب‌شناسان و تاریخ‌دانان، علی اکبر(ع) را بزرگترین فرزند امام حسین (ع) دانسته‌اند.
حضرت علی اکبر(ع) در ماجرای عاشورا حضوری فعال داشت و در تمام حالات در کنار پدرش امام حسین(ع) بود و با دشمنانش به سختی مبارزه می‌کرد.
او جوانی است که در آخرین لحظه حیات خود به پدرش امام حسین(ع) می‌گوید: «پدر جان سلام من بر تو باد. اینک جدم محمد(ص) تو را سلام می‌رساند و می‌گوید: ای حسین! زودتر نزد ما بیا» آنگاه فریادی می کشد و مسافر آسمان و بهشت می‌شود.
این جوان نورانی و آسمانی از جهت سیرت و خلق و خوی، شبیه‌ترین مردم به پیامبر اکرم(ص) بود و شجاعت و رزمندگی را از جدش علی ابن ابی طالب(ع) به ارث برده و جامع کمالات، محامد و محاسن عالیه بود.
امام حسین(ع)، علی اکبر را شبیه‌ترین مردم به رسول خدا (ص) از نظر قیافه ظاهری، اخلاق و سخن گفتن معرفی کرده است و از ایشان نقل شده هنگامی که ما مشتاق دیدن پیامبر(ص) می‌شدیم، به چهره نورانی و دلربای علی اکبر نگاه می‌کردیم.
همچنین در این باره از پدرش آمده است که هنگامی که علی اکبر را به میدان می‌فرستاد، به لشکر خطاب کرد و فرمود: «ای قوم، شما شاهد باشید، پسری را به میدان می‌فرستم که شبیه‌ترین مردم از نظر خلق و خوی و منطق به رسول الله(ص) است. بدانید هر زمان ما دلمان برای رسول الله(ص) تنگ می‌شد نگاه به وجه این پسر می‌کردیم.
در روز عاشورا همه باید با اذن امام روانه میدان رزم می‌شدند و بنابر منابع تاریخی علی اکبر نخستین داوطلب از بنی هاشم بود که از امام اجازه جنگ گرفت و برخلاف برخی از موارد که امام حسین(ع) سریع اذن نمی داد، درباره علی اکبر، امام بلافاصله اجازه دادند؛ چنانکه در مقاتل اینگونه گزارش شده که «فاستأذن اباه بالقتال فاذن له؛ از پدرش اذن خواست و او اذن داد».
شجاعت از مهم‌ترین خصوصیات علی اکبر(ع) است، به طوریکه در میدان رزم سلحشوری شجاع، نیرومند و پر توان بود و انبوه دشمن هرگز او را بیمناک نمی‌ساخت؛ رشادت‌ها و جانبازی‌های آن حضرت در حادثه خونبار کربلا نام او را برای همیشه تاریخ جاویدان کرد.
امام حسین(ع) پس از شهادت علی اکبر بر بالای پیکر مبارک او آمد، صورت به صورت او گذاشت و کشندگان او را نفرین کرد: «قَتَلَ الله قَوْماً قَتَلوک» و فرمود: «عَلَی الدُّنیا بَعْدَک الْعَفا؛ پس از تو افّ بر این دنیا باد.» سپس از جوانان اهل بیت خواست که پیکر علی اکبر را به کنار خیمه‌ها منتقل کنند.
بر اساس گزارش کتاب‌های مقتل، امام حسین(ع) سه بار برای علی اکبر گریسته است؛ در وداع نخستین که نوشته‌اند: «نظر الیه نظر آیسٍ منه و أرخی عینَه و بَکَی...با نومیدی بدو نگریست و چشم به زیر انداخت و بگریست.» در وداع دوم و هنگام در خواست آب از سوی علی اکبر که نوشته‌اند: «فَبَکَی الحسین (ع) وقال ...» و سوم در کنار بدن علی اکبر(ع) که با صدای بلند گریه کرد که گفته شده: «رفع الحسین (علیه السلام) صوتَه بالبکاء و لم یسمع أحد إلی ذلک الزمان صوته بالبکاء؛ حسین(ع) صدای گریه‌اش را بلند کرد در حالی که تا آن زمان کسی صدای گریه او را نشنیده بود».
در این باره علامه مجلسی نقل می‌کند: آن حضرت به هر جانب روی می‌آورد گروهی را به خاک هلاکت می افکند و سرانجام مره بن منقذ عبدی بر فرق مبارکش ضربتی زد و او را به شدت زخمی کرد. آن گاه سایر دشمنان، جرات و جسارت پیدا کرده و به آن حضرت هجوم آوردند و وی را آماج تیغ شمشیر و نوک نیزه‌ها کردند و مظلومانه به شهادتش رسانیدند.
تاریخ گواهی می‌دهد: حضرت علی اکبر(ع) نخستین شهید بنی هاشم در روز عاشورا بود و در زیارت شهدای معروفه نیز آمده است: علی اکبر(ع) در نبرد روز عاشورا دویست تن از سپاه عمر سعد را در دو مرحله به هلاکت رسانید.
این جوان دلیر همراه پدر بزرگوارش برای اجرای امر به معروف و نهی از منکر وارد میدان شد و با ایستادگی در مقابل باطل، حق و عدالت محوری، ولایت‌مداری و دین مداری را به گوش‌های جهانیان رسانید.
همچنین حضرت در اجرای عدالت و دفاع از حق، قاطع و استوار بود و به یاری محرومان و مظلومان می شتافت و در برابر ظالمان می‌ایستاد تا حق را به صاحبش بر نمی‌گردانید، آرام نمی‌گرفت.
علی اکبر(ع) تربیت‌یافته مکتب امام حسین(ع) بود که به دانش‌اندوزی و فراگیری معارف اهمیت زیادی می داد و همواره پیروان خود را از جهالت و بی‌خبری باز می‌داشت و در جهت انتشار دین اسلام و آموزه‌های الهی قدم برداشت.
این اسوه جوان دارای فضایل اخلاقی و کمالات نفسانی بوده و در تمام زمینه‌های فردی، اعم از ظاهری و اخلاقی، زبانزد همگان بود. او نمونه‌ای از انسان کامل و مجموعه سترگی از جوانمردی و دلیری بود.
حضرت علی اکبر(ع) در دهم محرم (روز عاشورا) سال ۶۱ قمری در واقعه عاشورا به شهادت رسید و پیکر مبارکش در پایین پای پدرش امام حسین(ع) به خاک سپرده شد. محل دفن ایشان داخل ضریح امام حسین واقع شده و شش گوشه بودن ضریح امام حسین(ع) را به همین دلیل دانسته‌اند.
در تقویم ملی ایران سالروز ولادت حضرت علی اکبر(ع) روز جوان نامگذاری شده تا جوانان، ایشان را سرلوحه و الگویی شایسته در زندگی خود قرار دهند.
منبع: خبرگزاری ایرنا