میلاد حضرت عباس (ع)، پرچم‌دار بی‌بدیل کربلا، روزی است که ایثار، وفاداری و شجاعت معنای تازه‌ای یافت. ایشان با ایثارگری خود، چگونگی پیروی از پیشوای معصوم را عملاً تعلیم می‌دهد. او که قامتش را در راه حقیقت خم نکرد و دستانش را در دفاع از عشق فدا ساخت، اسطوره‌ای شد که تاریخ را به زانو درآورد. حضرت عباس (ع) نه فقط برادری مهربان، که تجسم تمام‌عیار انسانیت، شرافت و ایثار بود.

بارزترین شاخصه‌های حضرت عباس «وفا» است. وفاداری نسبت به پیشوای معصوم، مهم‌ترین مصداق وفا به میثاق الهی است. ایشان با بذل جان، وفاداری را به کمال رسانده و سمبل وفا نام گرفتند. امام سجاد(علیه‌السلام) در ستایش عموی بزرگوار خود می‏‌فرماید: «خدا رحمت کند عمویم عباس را که جان خود را ایثار کرد و فدای برادرش شد، تا آن که دو دست او قطع شد، در عوض، خدا دو بال به او عنایت کرد که به وسیله آن، همراه ملائکه در بهشت پرواز کند، چنانکه برای جعفربن‌ابی‌طالب نیز دو بال قرار داد. برای عباس در نزد خدا منزلتی است که همه شهدا در روز قیامت غبطه آن مقام را می‏‌خورند.

روز میلاد حضرت ابالفضل (ع) به نام روز جانباز مزین شده است؛ چرا که جانبازان امروز، وارثان این روح بزرگ‌اند. آنان که زخم‌هایشان نشان پایداری است، همچون حضرت عباس (ع)، از تمام داشته‌های خود گذشتند تا پرچم حق بر زمین نیفتد.

امام خمینی(رحمه‌الله‌علیه) در بیان جایگاه جانبازان و ایثارگران می‏‌فرماید: «وقتی امثال شما قدرت‌مندان روحی را می‏‌بینم با این روحیه بزرگ و با این عظمت روح، خجالت می‏‌کشم که خودم را یک انسان متعهد بدانم. زبان و پیام ما عاجز از ترسیم مقام بلندپایه عزیزانی است که برای اعتلای کلمه حق و دفاع از اسلام و کشور اسلامی جان‌بازی نموده‌‏اند.»

این روز یادآور قداست فداکاری است؛ یادآور انسان‌هایی که در راه حقیقت، سلامت خود را به قربانگاه عشق بردند. جانبازان، آینه‌هایی از ایثار حضرت عباس (ع) هستند، که هر کدام در دل خود داستانی از وفاداری و عشق به وطن و ایمان دارند. روز جانباز، روز تکریم روح‌هایی است که در سخت‌ترین آزمون‌ها، سربلند بیرون آمدند.