به گزارش مفدا-جهرم، اشاره بدیعی به روپوش سفید آقای باقری نیز تمهیدی ظریف‌تر برای نمایش احساسات او در لحظه تردید دارد؛ البته برخورد پیرمرد و بدیعی به نحوی ناگزیر، کاملاً متفاوت با گفت‌وگوهای بدیعی با دو قاتلِ برگزیده دیگر است. بدیعی در دو گفت‌وگوی قبلی، آشکارا درمانده و مستأصل است، اما در این یکی که داوطلب آمادگی‌اش را اعلام کرده است، او در پیمودن مسیرش تا انتها تردید می‌کند.
طعم گیلاس اساسی‌ترین حرف‌هایش را در صحنه کارگاه ساختمانی به‌شکل غافلگیرکننده‌ای با تصویر بیان می‌کند. در این صحنه آنتونیونی‌وار، فرو ریختن سنگ‌ها در گودالی با میله‌های فلزی، تجسم مرگ است، و سایه بولدوزر در تصویری مؤکد، روی سایه بدیعی خاک می‌ریزد.
این فیلم سینمایی، اسفند ماه ۱۴۰۲ توسط همتایاران سلامت روان دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی جهرم به نقد و بررسی گذاشته شد.
