به گزارش مفدا شاهرود، سید محمدحسین بهجت تبریزی در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در بازارچه میرزا نصراله تبریزی واقع در چای کنار چشم به جهان گشود و پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانه پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.

وی تحصیل را در مکتب خانه آغاز کرد، در تبریز به مدرسه متحده و مدرسه فردوسی رفت و دوران متوسطه را در دارالقنون تهران گذارند و سپس وارد مدرسه طب شد اما قبل از دریافت مدرک دکتری پزشکی را رها کرد.

علت ترک تحصیل استاد شهریار را باید در همان ماجرای عشق معروف و نافرجامش جست. او در دوران دانشجویی عاشق دختری به نام ثریا شد غافل از اینکه چراغعلی سالار حشمت از بستگان رضا خان رقیب او بود و در نهایت نیز ثریا را مجبور به ازدواج با خود کرد. این شکست عشقی مهمترین دلیل فاصله گرفتن استاد از طبابت شد.

شهریار از دوران جوانی با بزرگان ادب و هنر همنشین بود که از جمله آن ها می توان به کمال الملک، ابوالحسن صبا، محمد تقی بهار، ایرج میرزا، عارف قزوینی، نیما یوشیج و هوشنگ ابتهاج اشاره کرد.

استاد شهریار علاوه بر شعر به انواع هنر به خصوص موسیقی و خوشنویسی علاقه داشت. خط نسخ و نستعلیق و به خصوص خط تحریر را خوب می نوشت. در جوانی هم سه تار مینواخت طوری که اشک استاد ابوالحسن صبا را هم جاری می کرد.

تخلص سید محمد حسین بهجت تبریزی در ابتدا «شیوا» بود. استاد برای یافتن تخلص بهتر وضو گرفت، نیت کرد و به دیوان حافظ تفأل زد:

غم غریبــــی و محنــت چو بر نمـــی تابــم

روم به شــــهر خود و شــــهریار خود باشــــم

دوام عمراو زملک اوبخواه زلطف حق حافظ

که چرخ این سکه دولت به نام شهریار زدند

شهریار می گوید وقتی که اشعار فارسی خود را برای مادرم می خواندم وی به طعنه می گفت:

"پسرم شعرهای خودت را به زبان مادریت هم بنویس تا مادرت نیز اشعارت را متوجه شود!"

درخواست مادر و اطرافیان باعث شد تا شهریار طبع خود را در زبان مادریش نیز بیازماید و به این ترتیب منظومه «حیدر بابا سلام» را سرود.

عشق به ائمه اطهار علیه السلام در بسیاری از اشعار شهریار وجود دارد چرا که او از همان کودکی به دلیل توجهات مذهبی خانواده با امامان معصوم آشنا بوده است.

او در نعت حضرت رسول اکرم (ص)و حضرت امیر المومنین (ع) اشعار زیبایی سروده است.

ایران‌دوستیِ شهریار در سروده‌هایش، همچون «سروده تختِ جمشید» یا در «ستایشِ فردوسی» بازتابی گسترده دارد.

شهریار که خود از آذربایجان بود و بدان بوم مهری بسیار داشت، آذربایجان‌دوستی‌اش بر پایه ایران‌دوستی‌اش بود. از همین رو بود که گفت:

لیک اگر ایران نگوید، لال باد از وی زبان

ترکی ما بس عزیز است و زبانِ مادری

هم بایستد بر سرِ پیمانِ حق تا پایِ جان

مرد آن باشد که حق گوید، چو باطل رخنه کرد

تهیه کننده و طراح: مائده اسماعیلی دبیر سرویس فرهنگی مفدا شاهرود