سیاه پوشی، به دلیل رمز و رازی که در این رنگ نهفته است؛ به عنوان یک رسم طبیعی و سنت منطقی نشان حزن و اندوه دارد و پیروان اهل بیت(ع) در ایام عزاداری، لباس سیاه بر تن می کنند؛ زیرا لباس سیاه، نشانه عشق و دوستی به ساحت آنان، اعلام جانبداری از سرور آزادگان، در جبهه ستیز حق و باطل و اظهار تیره شدن آفاق حیات معنوی است. نخستین کسانی برای اباعبدالله (ع) سیاه پوشیدند، زنان بنی هاشم بودند که اقامه عزا کردند و حتی امام سجاد(ع) برای عزاداری آنها غذا فراهم کرد. پس این عزاداری یک عزاداری معمولی نیست کما اینکه ما برای یک عزای معمولی در دوست و آشنایمان هم سیاه می پوشیم چه رسد به عزادرای سیدالشهدا(ع) که بخشی از فرهنگ ما است. قیام امام حسین(ع) یک جنگ معمولی علیه دشمن نبوده است، امام برای زر و زور و ثروت قیام نکرد، بلکه در برابر ظلم و ستم ایستاد و در نهایت هم جان خود و اطرافیانش را تقدیم خدا کرد. امام به ظاهر به شهادت رسید اما به واقع قیامش در تاریخ باقی ماند و نشانه اش همین که بعد از ۱۴۰۰ سال هنوز نامش باقی مانده است.