اگر شما نقاش، نویسنده، معلم، خلبان، پلیس، کشاورز و یا پزشک هستید حتما می‌توانید ابزارها، تعاریف و شرح وظایف شغل خود را در چند جمله به سادگی بیان کنید اما این موضوع درباره روابط عمومی حتی سخت‌تر و پیچیده‌تر است چراکه با عنوان کردن مشاغل دیگر حداقل تصویری کلیشه‌ای وجود دارد اما روابط عمومی برای اغلب افراد همچنان ناشناخته و مبهم مانده است.
پیشینه جایگاه روابط عمومی در جهان به اواخر قرن ۱۹ میلادی و پس از انقلاب صنعتی باز میگردد اما اساس آن از اوایل قرن بیستم شکل گرفت، زمانی که نارضایتی عمومی از رفتار سازمان‌ها باعث شد تا تاثیر وسایل ارتباط جمعی در علنی ساختن فساد بارز شود و از آن هنگام موسسات نیز با کمک تجارب احزاب سیاسی دست به دامن رسانه شدند و تشکیلاتی را در دورن خود به نام دفتر مطبوعاتی ایجاد کردند، در واقع موسسات و سازمان‌ها از همان حربه‌ای که مخالفان و منتقدان استفاده می‌کردند برای دفاع از خود بهره بردند و تقریبا در فاصله سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۹ روابط عمومی متولد شد.
این سابقه در ایران نیز اولین بار در نسخ مکاتبه‌ای شرکت نفت ایران و انگلیس استفاده شد که بعدها شرکت نفت ایران با استخدام نیروهای متخصص در حوزه ارتباطات و روزنامه‌نگاری اقدام به انتشار مطبوعات خود با جایگاهی بنام روابط عمومی کرد و از اوایل دهه ۳۰ شمسی این اصطلاح نقل محافل شد و عملا راه خود را از همزادش یعنی مطبوعات جدا کرد.
جایگاهی با نام روابط عمومی شرح مفصلی از تعاریف و وظایف دارد که نمی‌توان آن را در چند جمله و خط تعریف کرد، روابط عمومی؛ علم و هنری است که برای تسهیل ارتباط میان سازمان با محیط درونی و بیرونی، مخاطبان، گروه‌های تاثیرگذار و تاثیرپذیر، افکار عمومی، رسانه ها و نهادهای دیگر ایجاد شده و در واقع یکی از ابزارهای مدیریت و بازوی توانمند مدیران در نیل به اهداف سازمان ها محسوب می‌شود.
روابط عمومی را می‌توان قلب تپنده هر مجموعه دانست که امروزه و در عصر ارتباطات، تصور فعالیت هیچ نهاد و سازمانی بدون فعالیت‌های این بخش، اعم از ارزیابی قدرت و ضعف سازمان ها تا شکل دهی افکار عمومی و برقراری ارتباطات درون و برون سازمانی، بیش از پیش دور از ذهن می‌کند.