امام حسن مجتبی (ع)، مشهور به کریم اهل بیت در پانزدهم رمضان سال ۳ هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشودند. ایشان دومین امام شیعیان و اولین فرزند امام علی (علیه‌السّلام) و حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها) و سبط اکبر پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌واله‌وسلّم) می‌باشد.
به حق شادی میلادش، امیداست قفل بسته چشمان ما را با عنایت و کرمت بگشای تا طعم سفره مهربانی ش را بچشیم؛ که هیچ زخمی از بارش کرامت بارانی اش بی مرهم نمی ماند؛ همان کریم اهل هدایت!
قبله حاجات آن صفت کریمانه را که در اسما و صفات ذات الهی شنیدهای، در ظهور وجود مبارک حسن علیه السلام ببین!
اگر امام مجتبی علیه السلام را کریم اهلبیت میخوانند، بدان جهت نیست که دیگر امامان معصوم از این صفت برخوردار نیستند، بلکه از آن است که این صفت در وی به تمامیت و کمال رسیده است و امام حسن علیه السلام در ظهور و بروز کرامت، پیشی گرفته است؛ به زبان دیگر، امام، در تجلی صفت کرامت و بزرگواری خداوند آنچنان آیینه داری میکند که سزاواری این اسم اعظم را یافته است.
در واقع، خداوند تعالی در هر یک از اهل بیت علیهالسلام صفتی از اسمای الهی خویش را شاخص گردانیده تا مردم برای رجوع، قبله حاجات واحد و یگانه ای داشته باشند؛ وگرنه، دیگر اهل بیت علیهم السلام نیز از صفت کرامت به دور نیستند. چنین است که هر یک از آل اللّه در صفتی بارز شده اند تا به واسطه آن، بر شفاعت عالَم، جلوه بیشتری بیابند.
از بزرگواری کریم اهل بیت علیهالسلام به دور است که هنگام نیاز و حاجت کسی، کرامت خویش بپوشاند و در انعام و اکرام به او بخل ورزد.
پس دست التماس ما و دامان کریمانه او!
در ادامه گزیده ای از احادیث امام حسن مجتبی (ع) را به مناسبت فرارسیدن سالروز ولادتشان بخوانید.
امام حسن علیه السلام:
ما تَشاوَرَ قَومٌ إلاّ هُدُوا إلی رُشدِهِ.
هیچ قومی با یکدیگر مشورت نکردند مگر آن که به راه پیشرفت خود رهنمون شدند.
حدیث دوم؛
امام حسن علیه السلام:
صاحِبِ النّاسَ مِثلَ ما تُحِبُّ أن یُصاحِبوکَ بِه.
با مردم به گونه ای رفتار کن که دوست داری با تو آن گونه رفتار کنند.
حدیث سوم؛
امام حسن علیه السلام:
إنَّ أَحسَنَ الحَسَنِ الخُلُقُ الحَسَنِ.
نیکوترین نیکو، خُلق نیکو است.
حدیث چهارم؛
امام حسن علیه السلام:
مَن عَبَدَ اللّه َ عَبَّدَ اللّه ُ لَهُ کُلَّ شَی ء.
هر کس خدا را بندگی کند، خداوند همه چیز را بنده او گرداند.
حدیث پنجم؛
امام حسن علیه السلام:
المِزاحُ یَأکُلُ الهَیبَةَ.
شوخی هیبت را می بَرد.
حدیث ششم؛
امام حسن علیه السلام:
لا یَغُشُّ العاقِلُ مَنِ استَنصَحَه.
خردمند به کسی که از او نصیحت می خواهد، خیانت نمی کند.
حدیث هفتم؛
امام حسن علیه السلام:
عَلَیکم بِالفِکرِ، فَإنَّهُ حَیاةُ قَلبِ البَصیرِ و مَفاتیحُ أبوابِ الحِکمَة.
بر شما باد به تفکّر، که تفکّر مایه حیات قلب شخص بصیر و کلید درِ حکمت است.
حدیث هشتم؛
امام حسن علیه السلام:
اَلإخاءُ الوَفاءُ فِی الشِّدَّةِ وَ الرَّخاء.
نشانه برادری، وفاداری در سختی و آسایش است.
حدیث نهم؛
امام حسن علیه السلام:
إذا سَمِعتَ أحَدا یَتَناوَلُ أعراضَ النّاسِ فَاجتَهِد أن لایَعرِفَک.
هر گاه شنیدی شخصی آبروی مردم را می ریزد، بکوش تا تو را نشناسد.
حدیث دهم؛
امام حسن علیه السلام:
لَیْسَتِ العِفَّةُ بِدافِعَةٍ رِزْقا وَ لاَ الْحِرْصُ بِجالِبٍ فَضْلاً فَاِنَّ الرِّزْقَمَقْسومٌ وَ اسْتِعْمالُ الْحِرْصِ اسْتِعْمالُ الْمَآثِمِ.
نه پاکدامنی، روزی را از انسان دور می کند و نه حرص، روزی زیاد می آورد؛ چون روزی قسمت شده است و حرص زدن باعث مبتلا شدن به گناهان می شود.