به گزارش مفدا-جهرم، روز دوم محرم است و کاروان امام حسین(ع) به کربلا رسیده است.
امام علیه‌السلام به اهل کوفه نامه‌ای نوشت و گروهی از بزرگان کوفه که مورد اعتماد حضرت بودند را از حضور خود در کربلا آگاه کرد.
حضرت نامه را به "قیس بن مسهّر” دادند تا عازم کوفه شود. اما ستمگران پلید این سفیر جوانمرد امام علیه‌السلام را دستگیر کرده و به شهادت رساندند.
زمانی که خبر شهادت قیس به امام علیه‌السلام رسید، حضرت گریست و اشک بر گونه مبارکش جاری شد و فرمود:
"اللّهُمَّ اجْعَلْ لَنا وَلِشِیعَتِنا عِنْدکَ مَنْزِلاً کَریما واجْمَعْ بَینَنا وَبَینَهُمْ فِی مُسْتَقَرٍّ مِنْ رَحْمَتِکَ، اِنَّکَ عَلی کُلِّ شَیی‌ءٍ قَدیرٌ؛
خداوندا! برای ما و شیعیان ما در نزد خود قرارگاهِ والایی قرار ده و ما را با آنان در جایگاهی از رحمت خود جمع کن، که تو بر انجام هر کاری توانایی. ”
در روز شمار ماه محرم و وقایعی که در مسیر کاروان کربلا رخ داده است به حضور لشکر عمربن سعد اشاره شده او با لشکری حدود ٤ هزار نفر به کربلا وارد شد و بدین ترتیب حر بن یزید ریاحی که به عنوان فرمانده ابن زیاد در مقابل «امام حسین (ع)» ایستاده بود به کنار رفت، «امام حسین (ع)» با فرمانده تازه به میدان رسیده ابن زیاد یعنی عمربن سعد دیدار و با نصیحت فراوان تلاش کردند تا او را به راه درست هدایت کنند، اما او این امر را نپذیرفت، عمربن سعد همواره سرش را پایین می‌انداخت، اما حقیقت ولایت «امام حسین (ع)» را نپذیرفته بود.