به گزارش مفدا - گناباد، معلمِ خوب،نوریست از جانب دانش که اگر نتابد بخشی از تاریکیِ جهل بر دنیا چیره خواهد شد.
وقتی به کلاس قدم می گذارد،بهار با نسیم نفس هایش می شکفد و گل و لبخند و زمزمه، فضا را پر می کند.
با او آسمان می بارد، چشمه می جوشد، نسیم می وزد و آفتاب، سفره مهربانی خویش را می گشاید.
از خانه تا مدرسه، با هر گام، بهشت نزدیک تر می شود. نگاهش خانه مهربانی است و قلبش مهربان تر از آب، دل ها را به طراوت و پاکی و پاکیزگی می خواند. دست های گرم و صمیمی اش، مشق عشق می نویسد. سر انگشت او افق های روشن فردا را نشان می دهد و اشاراتش، آن سوی پرده های خاک و ملکوت پاک خدا را.
وسعت شناخت قلب ها، قلمرو اوست و کشتزار جان دانش آموزان تفرجگاه خرمی او.
سپاست می گویم، تو را به اندازه تمام مهربانی هایت سپاس می گویم. ای نجات بخش آدمیان از ظلمت جهل و نادانی، ای لبخندت امید زندگی و غضبت مانع گمراهی. تو را سپاس می گویم.
این تویی که با دستان پر عطوفتت گل های علم و ایمان را در گلستان وجود می پرورانی و شهد شیرین دانش را به کام تشنگان می ریزی.
پس تو را ای معلم به وسعت نامت سپاس می گویم. همان نامی که چهار حرف بیشتر ندارد، اما کشیدن هر حرف و صدایش زمانی به وسعت تاریخ نیاز دارد.
نویسنده: یگانه باقرزاده، عضو سرویس فرهنگی مفدا گناباد