به گزارش مفدا بهشتی- خدایا، ای اهل بزرگی و عظمت و ای اهل جود و قدرت مطلق و اهل گذشت و رحمت و اهل تقوا و مغفرت، از تو درخواست می‌کنم به‌حق این روز که برای مسلمانان عید قرار دادی و برای محمّد(ص) ذخیره و فزونی در برتری و مزیَّت، این که بر محمّد(ص) و خاندان محمّد(ص) درود فرستی و مرا در هر خیری که محمّد(ص) و خاندان محمّد(ص) را وارد کردی وارد کنی و از هر شرّی که محمّد(ص) و خاندان محمّد(ص) را بیرون آوردی مرا بیرون آوری، خدایا از تو درخواست می‌کنم، بهترین چیزی که بندگان شایسته‌ات درخواست کردند، و به تو پناه می‌آورم از آنچه بندگان شایسته‌ات به تو پناه بردند.2
در قرآن کریم از زبان حضرت عیسی(ع) آمده است:«بر ما مائده و سفره آسمانی نازل فرمان تا آن روز عید ما باشد.»3
آورده اند که روزی حضرت محمد(ص) با حضرت رب العزة جل و جلاله مناجات می کرد، پس می گفت: «خداوندا امت عیسی(ع) را مائده فرستادی، امت مرا چه فرستادی؟» خطاب رسید که«ای محمد(ص)، امت عیسی(ع) شکم پرست بودند و امت تو خداپرست؛ ایشان را خوان فرستادیم و امتان تو را ماه مبارک رمضان و بر خوان ایشان سه قرص نان بود و بر ماه رمضان سه دهه است، دهه اول رحمت است و دهه دوم مغفرت است و دهه سوم آزادی از آتش دوزخ است»
و حضرت علی(ع) فرمود: «ای بندگان خدا، بدانید که کوچک ترین چیزی که برای مردان و زنان روزه دار است، این است که فرشته ای در روز آخر ماه مبارک رمضان به آنها ندا می دهد: «ای بندگان خدا، بشارتتان باد که (خداوند متعال) تمام گناهان گذشته شما را آمرزید، پس بنگرید که بعد از این چگونه عمل خواهید کرد.»
با آنکه روزه گرفتن در تمامی ادیان الهی وجود داشت ولی در پایان ایام روزه داری آنها، عیدی قرار داده نشده. برای اولین بار در دین مبین اسلام روز پایان روزه گرفتن را روز عید و جشن و بهجت نامیده شد و این افتخار، ویژه مسلمانان است پیامبر(ص) می فرماید: «عید فطر، هدیه ای است که از سوی خدا به مردان و زنان امتم داده شده و خداوند متعال چنین هدیه ای را پیش از من به هیچ کس نداده است.»
لذا امام علی (ع) فرمود: «امروز روزی است که خداوند آن را برای شما عید قرار داد و شما را نیز شایسته آن ساخت؛ پس به یاد خدا باشید تا او نیز به یاد شما باشد و او را بخوانید تا خواسته‌هایتان را اجابت کند.»4
در دین مبین اسلام عید به هنگامی گفته می شود که فضل و رحمت پروردگار یکتا مشمول حال فرد یا جامعه ای قرار گیرد و سرور حقیقی زمانی فرا می رسد که آدمی به مرتبه تقرب و کسب رضایت حق نایل گردد. چنانکه در آیه 170 سوره مبارکه آل عمران شهیدان که مشمول رحمت و عنایت بی منتهای خداوند تبارک و تعالی قرار گرفته اند، را همواره مسرور وشادمان معرفی فرموده است.
مسلمانان در مکتب رمضان و روزه، در پرتو آیات قرآن و نیایش ها و تقویت صبر و اراده، پس از فراگیری و آموزش به خودسازی پرداخته اند; اینک جشن می گیرند که در راه پر دست انداز جهاد اکبر، با گام های استوار عبور کرده اند و به مقصود رسیده اند.
و واژه «فطر» از فطرت گرفته شده و به معنای سرشت است. بنابراین عید فطر; یعنی بازگشت به فطرت و سرشت.
به راستی چه عیدی شیرین تر و چه پیروزی ای شکوهمندتر از بازگشت به خویشتن، پس قبل از شروع نماز مومنان با تمام وجود و احساس فریاد بر می آورند که: «الله اکبر، الله اکبر ... خدا بزرگ تر از آن است که توصیف گردد. آری چنین است، معبودی جز خدای یکتا و بی همتا نیست، و خدا بزرگ تر از آن است که وصف شود، حمد و سپاس اختصاص به ذات پاک خدا دارد به خاطر آن که ما را در راستای پاکسازی و بهسازی هدایت کرده، و شکر او را که جمعیت ما و امت ما را برترین جمعیت و امت قرار داده است.» و با این جملات همگان را به جشن شکرگزاری دعوت می کنند.
روزه گرفتن روز عید فطر و عید قربان حرام است.
غسل و پوشیدن لباس های نو و استفاده عطر و اقامه نماز عید فطر در فضای باز و پخش شیرینی و تبریک گفتن و دیدار دوستان و آشنایان و خواندن دعاها و زیارت عاشورا از اعمال این روز مبارک است.
مسلمانان باید قبل از ظهر زکاه فطریه خود را به نیازمندان بپردازند. و کسانی که روزه نگرفته اند باید کفاره روزه بپردازند که مراتبی بر آن مترتب است.
امام رضا (ع) فرمود: «روز فطر از این رو عید قرار داده شد تا روز گردهمایی مسلمانان باشد و در این روز گرد هم آیند و برای خدا به صحرا (فضایی باز) درآیند و خداوند را بر منتی که بر آنها نهاده است ستایش و به بزرگی یاد کنند.»5
به راستی که برقراری اتحاد و یک رنگی وهمدلی مسلمانان، وسیعترین و ژرف ترین برکات را برای آنها به ارمغان خواهد آورد
اگر عید فطرت و خودسازی نباشد، عیدهای دیگر تکمیل نخواهد شد
عید رمضان آمد ماه رمضان رفت. صد شکر که این آمد، صد حیف که آن رفت.
عید شکرانه مبارک باد.
پی نوشت ها:
*«الکافی (ط - الإسلامیة)، ج ۴، ص : ۱۶۸
1) کلام امام صادق(ع) (خصال صدوق ، ج 1، ص 44)
2) دعای قنوت نماز عید فطر
3) مائده 114
4) من لایحضره الفقیه، ج ۱، ص ۵۱۷
5) کتاب من لایحضره الفقیه، ج ۱، ص ۵۲۲
انتهای خبر
کد خبرنگار: 110217