به گزارش مفدا گیلان، در شب نیمه‌ی ماه مبارک رمضان و در سال سوم هجرت، خانه امیرالمؤمنین و فاطمه علیهماالسلام میزبان قدوم مولود مبارکی شد که شادی را با خود به خانه‌ی وحی آورد. در این شب فرخنده، سبط اکبر پیامبر اکرم (ص)، حضرت امام حسن (ع)، چشم به جهان گشود و شهر مدینه را غرق نور کرد.

ستاره‌های سوسو زن، در آسمان رمضان نشسته بودند و ماه کامل درخشنده را تحسین می‏‌کردند. ناگاه، بارقه‏‌ای از زمین به آسمان درخشیدن گرفت. از آن بالادست دور، از آن ملکوت اوج گرفته، ستاره‌‏ها دیدند که در زمین، ماه نورسیده ‌ای در قنداقه‌ی متبرکش، به سمت آسمانیان لبخند می‏‌زند. دیدند که آغوش فاطمه، شکلی مادرانه به خویش گرفت و دیدند که مهتاب، از شرم آن رخساره‌ی روشن، سر در ابرها فرو برد.
این چه شبی است که جای آسمان و زمین عوض شده؛ که ماه در زمین نشسته و به سمت آسمان، رخساره نشان می‌‏دهد. ستاره‌ها، از تلألؤ خود دست کشیدند و مبهوت تماشا شدند.

سلام بر «حسن»، اقیانوس کرامت.
سلام بر آغوش «کوثر»، که با رسیدن تو مادرانه شد.
سلام بر لبخند سرافراز علی (ع)، که در طلوع تو اتفاق افتاد.
سلام بر لب‏‌های رسول اللّه‏ که میلاد تو را به درگاه پروردگار، سبحه گفت و نام یگانه‏‌ات را از دست جبرئیل گرفت و در گوش عصمتت زمزمه کرد.
سلام بر تو، امامتِ فردای پس از علی.
سلام بر تو، شباهتِ بی ‏شائبه محمدی.
سلام بر اقیانوس کرامت و سخاوتی که از دامان «کوثر» و «ابوتراب» برخاسته و مقدر است که در روزگارانی نه چندان دور، وارث تمام صبر فاطمی و عدل علوی، در زمانه بی‏ حیدر، امیرالمؤمنین باشد.

سالروز میلاد باسعادت کریم اهل بیت حضرت امام حسن مجتبی (ع) بر همه‌ی پیشوایان و رهروان آن حضرت تبریک و تهنیت باد.