به گزارش مفدا وارستگانف نویسنده این کتاب معتقد است در پس خود خواهی ها و خود مهم پنداری های ما ترسی نهفته است که ناشی از آسیب ها و زخم های دوران کودکی ماست. بی بهره بودن از عشق و محبت، ناتوانی در ابراز قدرت شخصی،  رنجش از قضاوت های نادرست دیگران، احساس ناشایستگی و در حاشیه بودن از جمله این آسیب ها و زخم هاست.

دیوید ریکو، در مقدمه این کتاب با اشاره به دو اصطلاح "ما محوری" و "من محوری" (خودمحوری) متداول‌ترین عنوانی را که می‌توان برای خودمحوری در نظر گرفت «ایگو» می‌داند. او معتقد است در پس خودخواهی‌ها و خودمهم‌پنداری‌های ما ترسی نهفته است که ناشی از آسیب‌ها و زخم‌های دوران کودکی ماست. بی‌بهره بودن از عشق و محبت، ناتوانی در ابراز قدرت شخصی، رنجش از قضاوت‌های نادرست دیگران، احساس ناشایستگی و در حاشیه بودن و ناتوانی در اعتماد به دیگران از جمله این آسیب‌ها و زخم‌هاست.

دیدگاه اصلی و بنیادین ریکو در این کتاب، شفقت و مهربانی به ایگو، به جای سرکوب و انکار آن است. به نظر او، شفقت و مهربانی است که ثابت می‌کند وابستگی به سپر دفاعی ایگو غلط است و بهترین کار خروج از آن است. ریکو برای اثبات نظر خود، آموزه‌های روان‌شناختی و ارزش‌های معنوی را با هم در آمیخته و استدلال می‌کند که این دو روش، منحصرا برای گذر ما از خودمحوری به عشق‌محوری طراحی شده‌اند.

خبرنگار: غزاله محمدی