به گزارش مفدا بهشتی - حضرت عیسا(ع) یکی از پنج پیامبر صاحب شریعت و از پیامبران اولو العزم برای قوم بنی اسراییل با کتابی به نام انجیل است. خدای تعالی نام او را عیسا مسیح نهاد و «کلمة اللَّه» و «روحی از خدا» خواند، و دارای مقام امامت و از گواهان اعمال و بشارت‌دهندگان به آمدن پیامبر اسلام(ص) بود.
در قرآن ۲۵ بار با نام عیسا(ع)، و ۱۳ بار با نام مسیح یاد شده است، و اینک داستان عیسا(ع) روح الله به نقل از کتاب الله، قرآن کریم چنین است:
« و در این کتاب از مریم یاد کن آن‌گاه که از کسان خود در مکانی شرقی به کناری شتافت، و در برابر آنان پردهای بر خود گرفت. پس روح خود را به سوی او فرستادیم تا به [شکل] بشری خوشاندام بر او نمایان شد. [مریم] گفت: «اگر پرهیزگاری من از تو به خدای رحمان پناه می‌برم.» گفت: «من فقط فرستاده‌ی پروردگار توام. برای این‌که به تو پسری پاکیزه ببخشم.» گفت: «چه‌گونه مرا پسری باشد با آن‌که دست بشری به من نرسیده و بدکار نبوده ام.» گفت: «[فرمان] چنین است. پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است و تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از جانب خویش قرار دهیم و [این] دستوری قطعی بود.» پس [مریم] به او [=عیسا] آبستن شد و با او به مکان دورافتادهای پناه جست. تا درد زایمان او را به سوی تنه‌ی درخت خرمایی کشانید. گفت: «ای کاش پیش از این مرده و یک‌سره فراموش شده بودم.» پس از زیر [پای] او [فرشته‌ی] وی را ندا داد، که «غم مدار! پروردگارت زیر [پای] تو چشمه‌ی آبی پدید آورده است، و تنه‌ی درخت خرما را به طرف خود [بگیر و] بتکان! بر تو خرمای تازه می ریزد، و بخور و بنوش و دیده‌ی روشن دار! پس اگر کسی از آدمیان را دیدی، بگوی: من برای [خدای] رحمان روزه نذر کردهام، و امروز مطلقاً با انسانی سخن نخواهم گفت.» پس [مریم] درحالی که عیسا را در آغوش گرفته بود، به نزد قومش آورد. گفتند: «ای مریم، به‌راستی کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای. ای خواهر هارون، پدرت مرد بدی نبود و مادرت [نیز] بدکاره نبود.» [مریم] به سوی [عیسا] اشاره کرد. گفتند: «چه‌گونه با کسی که در گهواره [و] کودک است، سخن بگوییم؟!» [کودک] گفت: «منم بنده‌ی خدا. به من کتاب داده و مرا پیامبر قرار داده است. هر جا که باشم، مرا با برکت ساخته و تا زندهام به نماز و زکات سفارش کرده است، و مرا نسبت به مادرم نیکوکار کرده و زورگو و نافرمانم نگردانیده است، و درود بر من روزی که زاده شدم و روزی که می میرم و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم.»
این است [ماجرای] عیسا پسر مریم. [همان] گفتار درستی که در آن شک می‌کنند. خدا را نسزد، که فرزندی برگیرد. منزه است او چون کاری را اراده کند، همین قدر به آن می‌گوید: «موجود شو!» پس بیدرنگ موجود می‌شود. و درحقیقت خداست، که پروردگار من و پروردگار شماست. پس او را بپرستید این است راه راست. اما دسته‌ها[ی گوناگون] از میان آن‌ها به اختلاف پرداختند. پس وای بر کسانی که کافر شدند از مشاهده‌ی روزی دهشتناک. (مریم: 37-16)
امام علی(ع) در وصف حضرت عیسا(ع) فرمود: «اگر خواهی، از عیسای مریم(ع) برایت بگویم. او سنگ را بالش خود می‌کرد و جامه‌ی خشن می‌پوشید و نان خشک و گلوآزار می‌خورد. خورش او گرسنگی بود و چراغش در شب، ماه، و سرپناهش در زمستان، آفتاب‌گیرهای صبح و عصر. نه زنی داشت که مایه‌ی گرفتاری او باشد، و نه فرزندی که اندوهگین‌اش سازد، و نه مال و ثروتی که دل او را به خود مشغول گرداند، و نه طمعی که به خواری‌اش اندازد. مرکب او دو پایش بود و خدمت‌کارش دو دست او.»
عیسا(ع) خود فرموده است: «بیماران را به اذن خدا درمان کردم. کورانِ مادرزاد و مبتلایان به پیسی را به اذن خدا بهبود بخشیدم، و مردگان را به اذن خدا زنده کردم؛ اما احمق را نتوانستم اصلاح کنم.» (بحارالانوار: ج ۷۲، ۳۲۰)
و [او را در جایگاه] پیامبری به سوی بنی‌اسرائیل [فرستاد که او به آنان گفت]: «درحقیقت من از پروردگارتان برایتان معجزهای آوردهام. من از گل برای شما [چیزی] به شکل پرنده میسازم. آن‌گاه در آن می‌دمم. پس به اذن خدا پرنده‌ای می‌شود و به اذن خدا نابینای مادرزاد و پیس را بهبود میبخشم و مردگان را زنده میگردانم و شما را از آن‌چه میخورید و در خانه‌هایتان ذخیره میکنید، خبر می‌دهم. بی‌گمان در این [معجزات] برای شما اگر مؤمن باشید، عبرت است.» (آل عمران: ۴۹)
و گفته‌ی ایشان که ما مسیح عیسای مریم پیامبر خدا را کشتیم و حال آن‌که آنان او را نکشتند و مصلوبش نکردند؛ اما امر بر آنان مشتبه شد و کسانی که درباره‌ی او اختلاف کردند؛ به‌طور قطع درمورد آن دچار شک شدهاند و هیچ علمی بدان ندارند، جز آن‌که از گمان پیروی می‌کنند و به‌یقین او را نکشتند. بل‌که خدا او را به سوی خود بالا برد و خدا توانا و حکیم است، و از اهل کتاب کسی نیست مگر آن‌که پیش از مرگ خود حتماً به او ایمان میآورد و روز قیامت [عیسا نیز] بر آنان شاهد خواهد بود. پس به سزای ستمی که از یهودیان سر زد و به سبب آن‌که [مردم را] بسیار از راه خدا باز داشتند، چیزهای پاکیزه ای را که بر آنان حلال شده بود، حرام گردانیدیم، و [به سبب] رباگرفتن‌شان با آن‌که از آن نهی شده بودند و به ناروا مال مردم خوردنشان و ما برای کافران آنان عذابی دردناک آماده کرده‌ایم. لیکن راسخان آنان در دانش و مؤمنان به آن‌چه بر تو نازل شده و به آن‌چه پیش از تو نازل گردیده ایمان دارند و خوشا بر نمازگزاران و زکات‌دهندگان و ایمان‌آورندگان به خدا و روز بازپسین که به‌زودی به آنان پاداشی بزرگ خواهیم داد (نسا: 162-157)
در زمان ظهور حضرت مهدی(عج)، حضرت مسیح (ع) نزول خواهند کرد و در رکاب آن بزرگوار و پشت سر آن بزرگوار اقامه‌ی نماز خواهند نمود.
میلاد حضرت عیسی نبی الله بر تمامی مسیحیان مبارک باد
کد خبرنگار: 110217