دوشنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۰ - ۱۴:۱۹

ناگفته‌های پرستاران دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی از تلخ و شیرین نبرد با کرونا

ناگفته های پرستاران دانشگاه از تلخ و شیرین نبرد با کرونا

پرستاران در طول دو سال گذشته، تجربه‌های عجیبی را پشت سر گذاشتند؛ از بهت و غافل‌گیری برای ظهور یک ویروس نوپدید گرفته تا دل‌نگرانی و دل‌تنگی برای خانواده و عزیزان. بغض‌های در گلومانده برای از دست رفتن دوستان و همکاران و بی‌ثمر ماندن بسیاری از تلاش‌ها برای زنده ماندن بیمارانی که کرونا آنان را به زانو درآورد هم که خود قصه‌ی پر غصه‌ی دیگری‌ست.

به گزارش مفدا بهشتی به نقل از  روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی- سکه‌ی کرونا جز مصائبش، روی دیگری هم داشت؛ اگرچه نفس کادر درمان در طول این دو سال نبرد به شماره افتاد، اما کرونا اهمیت حرفه‌ی پرستاری را بیش از هر زمان مشخص و مردم و کادر درمان را به یکدیگر نزدیک‌تر کرد.

با شادی ابراهیمی پرستار بیمارستان شهید مدرس به گفت‌وگو می‌نشینیم، او همسر شهیدصفرلوست. پرستار فداکاری که سال گذشته در حین خدمت بر اثر ابتلا به کرونا درگذشت.

 ابراهیمی درباره‌ی سختی‌های تجربه‌هایش در طول دو سال گذشته می‌گوید: «یکی از سخت‌ترین تجربه‌های بحران کرونا وضعیت غیرقابل پیش‌بینی بیماران است. بیمارانی که تا چند لحظه قبل وضعیت عادی دارند، به یک‌باره ضربان قلبشان می‌ایستد، سختی این لحظات برای کادر درمان توصیف‌ناپذیر است.»

 او که پا به پای  همسر شهیدش از اولین روزهای شیوع ویروس کرونا به بیماران خدمت‌رسانی کرد، ادامه می‌دهد: «در دوران کرونا به دلیل وضعیت سخت کاری، ترس و اضطراب از رویارویی با ویروسی ناشناخته و استفاده از لباس‌های فرمی که در کنار حجم بالای کاری، خدمت‌رسانی را چند برابر سخت‌تر می‌کرد، کادر پرستاری شجاعانه و شبانه‌روز به درمان بیماران پرداختند.»

 او می‌گوید: «به قدری ابعاد وعوارض این ویروس برای کادر درمانی دنیا و پزشکان ناشناخته و حیرت‌انگیز بود که بیماری که تا چند لحظه قبل وضعیت عادی داشت به یک‌باره علامت‌های حیاتی را از دست می‌داد. این لحظات سخت هرگز از خاطر ما نمی‌رود. لحظاتی که کرونا عزیزان‌مان، هم‌وطنان، بزرگ و کوچک را در یک لحظه شکار می‌کرد و هیچ کاری از دست ما بر نمی‌آمد. سختی این وضعیت توصیف‌ناپذیر است.»

 داغی که تا ابد بر دل کادر درمان ماندگار است

این پرستار دانشگاه ادامه می‌دهد: «واژه‌ی کرونا یادآور روزهای سخت برای کادر درمان است. روزهایی که باعث شد داغ‌دار عزیزانمان بشویم، و پرپرشدن آن‌ها را ببینیم، هیچ وقت این داغ از دلمان نمی‌رود.»

ابراهیمی همانند همه مردم آرزو می‌کند این بیماری زودتر ریشه‌کن شود تا مردم سراسر دنیا بتوانند در آرامش به زندگی خود ادامه دهند.

کرونا مردم و کادر درمان را به یکدیگر نزدیک‌تر کرد

او می‌گوید: «درعین حال کرونا باعث شد دیدجامعه به شغل پرستاری و زحمتی که کادر درمان متحمل می‌شوند بهتر شود، بیش‌تر مردم در این دوران سخت از نزدیک با جان‌فشانی‌ها و نقش کلیدی کادر پرستاری در درمان بیماران آشنا شدند.»

وی به تلاش پزشکان کشور برای دسترسی به آخرین روش‌‌های درمانی در کرونا اشاره می‌کند و می‌گوید: «پزشکان بیماری و روش درمان را شناسایی و تجویز می‌کنند و در ادامه این پرستاران هستند که روند درمان را به سرانجام می‌رسانند، اگر مراقبت‌های پرستاران نباشد، درمان در بیمارستان هیچ معنایی ندارد.»

او که هم‌چنان سوگوار درگذشت همسرش است، به مطالبات به حق جامعه پرستاری اشاره می‌کند و می‌گوید: «باید به جامعه‌ی پرستاری و مدافعان سلامت و کسانی که عزیزترین‌های خود را در مبارزه با این بیماری از دست داده‌اند، بیش‌تر توجه شود، دریافت مالیات از حقوق کادر پرستاری برداشته یا تدبیرهایی برای کاهش ساعت کاری و بازنشستگی زودتر از موعد در این حرفه دیده شود.»

مریم ناصری مدیر پرستاری بیمارستان ۱۵ خرداد، پرستار دیگری‌ست که با او به گفت‌وگو می‌نشینیم، او ۳۲ سال است که در کسوت پرستاری در حال فعالیت است.

 دل‌نگرانی؛ احساسی که همیشه همراه یک پرستار است

 وی به سخت‌ترین ابعاد حرفه‌ی پرستاری اشاره‌ای می‌کند و می‌گوید، دل‌نگران حال بیماران بودن، حسی که مدام با یک پرستار همراه است.

 وی می‌گوید: «کار کردن با کودکان نیز دشواری‌های خاص خود را دارد کار کردن با بچه‌ها برای من سخت است و تحمل دیدن رنج و درد کودکان برای من بسیار سخت است.»

 وی ادامه می‌دهد، در دوران کرونا جایگاه پرستاران بسیار تغییر کرد، مردم ما بسیار فهیم و قدرشناس هستند و همواره درکرونا با علم به این که گروه‌های پرستاری جان خود را در طبق اخلاص گذاشتند، به آنان لطف و محبت بیش‌تر داشتند.

 او ادامه می‌دهد: «پرستاران درکرونا به‌طور مخصوصی روزهای اول این بحران وضعیت سختی را تجربه کردند. عید، سال تحویل و تعطیلی، شب و روز برای پرستاران معنا نداشت.»

 ناصری ادامه می‌دهد: «هیچ کدام از کادر پرستاری خود را از دیگران مستثنا نمی‌دانستد و همه دوش به دوش هم کار کردند.»

 وی ادامه می‌دهد درگیری پرسنل و خانواده‌ها به کرونا و فوت همکاران وپرستاران دانشگاه از سخت‌ترین و دشوارترین لحظات کاری یک پرستار است.

 برداشتن مالیات از حقوق پرستاران؛ یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های جامعه‌ی پرستاری

 وقتی از ناصری درباره‌ی مهم‌ترین دغدغه‌ها و مطالبات جامعه پرستاری می‌پرسیم او برداشتن مالیات از حقوق پرستاران را یکی از مهم‌ترین مطالبات جامعه‌ی پرستاری بیان می‌کند.

حمیده حسین پور سوپروایزر بیمارستان شهید مدرس نیز فرد دیگری‌ست که از او درباره‌ی تجربیاتش در طول دوران نبرد با کرونا می‌پرسیم، او می‌گوید: «در دوران کرونا دفتر پرستاری با مشکلات فراوانی هم‌چون "چیدمان نیروها" روبه‌رو شد. این موضوع که حجم فراوانی از نیروها در این دوران به کرونا مبتلا شده بودند و در دوره‌ی  استعلاجی به سر می‌بردند و از طرفی دیگر حجم بالای مراجعان، مراکز درمانی را با بحران‌های جدی روبه‌رو کرده بود.»

 او می‌گوید: «یعنی از مهم‌ترین دغدغه‌ها در کرونا تأمین و چیدمان نیروها بود.»

 وی نیز هم‌چون سایر همکارانش به نگاه متفاوت مردم دردوران کرونا به حرفه‌ی پرستاری اشاره می‌کند و تأکید می‌کند: «در این دوران ارزش کار پرستاران بیش از پیش مشخص شد و جامعه بیش از هر زمان با حساسیت و اهمیت شغل پرستاری آشنا شد.»

انتهای پیام/

کدخبرنگار: ۷۷۰۲س.ق