نامگذاری یک هفته به نام قرآن در دانشگاه‌ها طبیعتاً یک قدم رو به جلو و مبارک است که موجب توجه ارکان مختلف دانشگاه به این عنصر ارزشمند می‌شود. در کنار این حرکات و برنامه‌های نمادین که برکاتی را در عرصه تعلیم و تربیت به دنبال دارد، طبیعتاً اگر بخواهیم فرهنگ قرآن و عترت و گفتمان قرآنی به یک گفتمان فراگیر و همگانی تبدیل شود باید همه هفته‌ها، هفته قرآن و همه روزها آکنده از قرآن و عترت باشد. دانشگاه‌ها به عنوان بخشی از نظام تعلیم و تربیت جامعه اسلامی، باید خود را موظف به گام نهادن در مسیر اعتلای فرهنگ انسان‌ساز قرآن و اهل بیت(ع) دانسته و با بهره‌مندی از استادان فرهیخته، مؤمن و انقلابی؛ دانشجویانی قرآنی، ولایی، انقلابی و کارآمد تقدیم جامعه اسلامی نماید.
با توجه به چشم‌اندازهای سند اسلامی شدن دانشگاه‌ها در چهار نظام «فرهنگی-تربیتی»، «پژوهشی-فناوری»، «آموزشی» و «مدیریتی» می توان خاطر نشان شد که در این سند به راهبردهایی نیز اشاره شده است که فرهنگ قرآنی دانشگاه یکی از این راهبردهاست. رسالت ما در دانشگاه این است که در سنین تربیتی جوانان و تا سن ۲۱ سالگی به تربیت جوانان کشور همت گماریم قبل از آنکه دل آنها سخت و اندیشه آنها به اموری مربوط شود که ادب‌آموزی برای آنان سخت شود. دانشگاه در سلسله بحث «فرهنگی-تربیتی» رسالت جدی دارد دوران تربیت اجتماعی به دانشگاه متصل می‌شود و تا پایان دوره کارشناسی ادامه دارد. از این رو نقش دانشگاه در تربیت جوانان بسیار حائز اهمیت است. دوره تحصیلات تکمیلی نیز دوران شکوفایی و ثمردهی علمی جوانان است.
در راهبرد ۱۹ نظام فرهنگی سند دانشگاه اسلامی، به ارتقای فرهنگ قرآن و عترت در بین دانشگاهیان تأکید شده و برای رسیدن به این هدف اقداماتی ترسیم شده است که باید در دانشگاه‌ها به این موضوع توجه ویژه شود. ارتقای فرهنگ قرآن و عترت در بین دانشگاهیان تنها با حفظ و خواندن قرآن صورت نمی‌گیرد بلکه باید در آیات قرآن تدبر و تفکر لازم نیز انجام شود. بنابراین باید قرآن را در متن دانشگاه ببینیم و از آن استفاده کنیم. آیت‌الله جوادی آملی می‌فرمایند: «علم، تفسیر و شرح معلوم است و معلوم، خلقت خداست نه طبیعت، و تبیینِ خلقت، تفسیرِ فعل خداست، و تحریرِ فعل خدا همانند شرح قول خدا فقط دینی است. لذا در صدر و ساقه مراکز علمی (اعم از حوزه و دانشگاه) علم غیردینی وجود ندارد؛ آنکه علم را سکولاری می‌پندارد، نه حقیقت دانش را شناخت و نه به کُنه معلوم پی برد.» این موضوع نشان‌دهنده ایجاد ارتباط بین حوزه و دانشگاه و کار دانشگاه و کار قرآنی است.
اساتیدی که با قرآن کریم مأنوس هستند و در باور آنها قرآن دارای جایگاهی درخور است و اهل تلاوت، انس و عمل به قرآن باشند، یقیناً بر روی دانشجویان و اخلاق و رفتار و گفتمان آنها تأثیری غیر قابل توصیف خواهند داشت و آن وقت است که هفته‌هایی مانند قرآن در دانشگاه اثرگذار خواهد بود.
بعد از پایان دوران تحصیل در مقطع متوسطه، قرآن تقریباً در بیشتر رشته‌های تحصیلی دانشگاه‌ها حذف می‌شود و ما شاهد وضعیتی اسف بار در فارغ‌التحصیلان اغلب دانشگاه‌ها هستیم که حتی در اولین و ساده‌ترین قدم انس با قرآن، یعنی روخوانی و صحت قرائت هم توانایی و تسلط کافی ندارند. در حالی که باید به گونه‌ای در دانشگاه‌ها به قرآن و مهارت‌ها و معارف آن پرداخته شود تا فرد فارغ‌التحصیل در عین داشتن مهارت کافی در رشته تحصیلی خود یک فرد تربیت یافته قرآنی باشد که آماده خدمت در جامعه اسلامی است.
گرداورنده: نسترن عسگری
گرافیست: شایان ثابتی