خواجه شمس الدین محمد، حافظ شیرازی، از محبوب ترین شعرای ایران زمین است و مشهور به لسان الغیب از مشهورترین شعرای تاریخ ایران زمین است که در حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شهر شیراز به دنیا آمد است. شهرت اصلی حافظ و رمز پویایی جاودانه آوازه او به سبب غزلسرایی و سرایش غزل های بسیار زیباست. که با گذشت قرن ها، آثارش نه تنها در ایران بلکه در سراسر نقاط جهان به شهرت رسیده است.
به همین مناسبت به سراغ یکی از اشعار خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی رفته و از آن لذت میبریم.

ما    چون   دگران   دامن   بس   پاک   نداریم
مستیم   و   می‌آلود   و   ز   کس  باک  نداریم

آنقدر     خداترس     و    دلیریم    که    ترسی
از    نام    بد    و    جام    می    تاک    نداریم

افتاد    ز    ما    ستر   خطاپوش   به    مستی
وین   واقعه   را   بر   خود  اسف‌ناک   نداریم

چون  هشیاران  دست  به  صد چاره و حیلت
در      کار      خطاپوشی      چالاک      نداریم

گردون  به  سرانگشت  دل  ماست  به  گردش
بالین   به   سر   ار  هیچ  به‌جز  خاک  نداریم

از    روضه‌ی    شیراز    نسیمی‌ست     نصیبم
صد   شکر   بر   آن   سینه‌ی  بی‌چاک  نداریم

حافظ تو طرب ساز که همچون تو خوش‌آواز
در   مشهد   و   شیراز   و   در  افلاک  نداریم

تقدیم به محضر لسان‌الغیب به‌مناسبت بیستم مهرماه، روز بزرگداشت حافظ شیرازی