به گزارش مفدابهشتی - در سحرگاه سی‏ و یکم خردادماه شصت، ایرج رستمی فرمانده منطقه‌ی دهلاویه به شهادت رسید. دکتر مصطفا چمران به‌شدت از این حادثه افسرده و ناراحت بود. غمی مرموز همه‌ی رزمندگان ستاد، به‌ویژه رزمندگان و دوستان شهید رستمی را فرا گرفته بود. گروهی مبهوت فقط به هم می‏نگریستند. از در و دیوار، ‌از جبهه و شهر، بوی مرگ و نسیم شهادت می‏وزید. گویی همه در سکوتی مرگ‌بار منتظر حادثه‌ ای بزرگ و زلزله‏‌ای دهشتناک بودند.

 دکتر چمران، یکی دیگر از فرماندهانش را احضار کرد و خودش او را به جبهه برد، تا در دهلاویه به جای شهید رستمی معرفی کند؛ در لحظه‌ی حرکت وی، یکی از رزمندگان با سادگی و زیبایی گفت: «همانند روز عاشورا که یکایک یاران حسین(ع) به شهادت رسیدند، عباس علمدار او (رستمی) هم به شهادت رسید و اینک خود او همانند ظهر عاشورای حسین(ع) آماده‌ی حرکت به جبهه است.»

دکتر چمران، شب قبل در آخرین نشست مشورتی ستاد، یارانش را با وصایای بی‏‌سابقه‌ای نصیحت کرده بود و خدا می‏داند که در پس چهره‌ی ساکت و آرام ملکوتی او چه غوغا و چه شور و هیجانی از شوق رهایی، رستن از غم و رنج‏ها، شنیدن دروغ و تهمت‏‌ها و دم‏ برنیاوردن‌ ها و از شوق شهادت برپا بود.

چه بسیار یاران باوفای او به شهادت رسیده بودند و اینک او خود به قربانگاه می‏رفت. سال‏ها یاران و تربیت‌شدگان عزیزش در مقابل چشمانش و در کنارش شهید شدند و او آن‌ها را بر دوش گرفت و خود در اشتیاق شهادت سوخت؛ اما خدای بزرگ او را در این آزمایش‏های سخت محک می‏زد و می‌آزمود، و او را هر چه بیش‌تر می‏گداخت و روحش را صیقل می‏داد، تا قربانی عالی‌تری از خاکیان را به ملایک معرفی نماید و بگوید: «انی اعلم مالاتعلمون.» (من چیزهایی می‏دانم که شما نمی‏دانید.)

آن‌گاه به طرف سوسنگرد به راه افتاد...

ادامه دارد...

انتهای خبر

کد خبرنگار: 110111