با توجه به جایگاه رفیع علم و دانش در فرهنگ اسلامی و ضرورت حفظ شأن و قداست والای محیط های آموزش عالی کشور پای‌بندی به اصول و ارزش‌های اخلاق حرفه‌ای در اساتید امری ضروری است و با در نظر گرفتن نقش محوری و سازنده اعضای هیأت علمی، لزوم بهره وری از استادان فرهیخته، کارآمد و مؤمن به آرمانهای انقلاب اسلامی امری غیرقابل انکار است و همچنین برای ایجاد وحدت رویه در بررسی صلاحیتهای فرهنگی وشئون استادی اعضای هیأت علمی چارچوب ها و قوانین مشخصی وجود دارد.
بطور کلی معیارهای ارزیابی صلاحیت شئون استادی شامل: محورهای اخلاقی، محورهای ارتباطی و محورهای شئون استادی میباشد که هریک زیر مجموعه هایی را در بر میگیرد.
از جمله معیارها در محورهای اخلاقی میتوان به دین مداری، هدفداری و جهت مندی، تعهد به اصول اخلاقی و قداست ارزش های حرفه ای، خیرخواهی، تواضع و خوش خلقی اشاره کرد.
معیارهایی که در محورهای ارتباط درنظر گرفته میشود شامل علم جویی و دانشجو پروری، نظم و انضباط و  مهارت های ارتباطی است که از مصادیق احرازصلاحیت آن میتوان به عدم تمسخر دانشجو به ویژه در جمع ، آشنایی با اسامی دانشجویان در حد مقدور، مساوات در تقسیم نگاه بین دانشجویان در زمان تدریس، رفتار محبت آمیز با بیماران و خانواده آنها، همدلی با دانشجویان و بیماران،رفتارهای غیر کلامی مناسب با فراگیران و بیمار، صرف وقت کافی برای دستیابی به سؤالات دانشجویان یا بیماران و پاسخ به آنها، سؤال کردن با قصد آموزش و جلب توجه دانشجویان و غیره اشاره کرد.
در نهایت معیارهای ضروری در محورشؤون استادی، شامل ایده پردازی و خلاقیت و علم نافع است که داشتن دیدگاه نقادانه و منصفانه در فعالیت های علمی، آزاد اندیشی، احساس نیاز به تغییر شرایط و رشد علمی، تلاش برای رفع موانع ایده پردازی و خلاقیت، ارائه طرح های جدید و بدیع برای رفع مشکلات جامع،  به روز بودن اطلاعات استاد و... از مهمترین مصادیق آن است.