به گزارش مفدا – گناباد، امام حسن مجتبی (ع) در سال سوم هجرت در مدینه متولد شد و هفت سال زندگی خود را با پیامبر اکرم (ص) تجربه کرد و در آغوش مهر آن حضرت به سر برد و پس از رحلت پیامبر اکرم تحت تربیت پدر بزرگوار خود قرار گرفت.
امام حسن (ع) پس از شهادت پدر بزرگوار خود به امر خدا و طبق وصیت آن حضرت، به امامت و خلافت رسید و نزدیک به شش ماه به اداره امور مسلمین پرداخت و در این مدت معاویه که دشمن سرسخت امام علی و خاندان او بود و سالها به طمع خلافت جنگیده بود به عراق که مقر خلافت آن حضرت بود لشکر کشید و جنگ آغاز کرد و از سوی دیگر سرداران لشکریان امام را تدریجاً با پول‌های گزاف و نویدهای فریبنده اغوا نمود و لشکریان را بر آن حضرت شورانید. بالاخره آن حضرت به صلح مجبور شده خلافت ظاهری را با شرایطی به معاویه واگذار نمود.
معاویه به این ترتیب خلافت اسلامی را قبضه کرد و وارد عراق شده و در سخنرانی عمومی رسمی شرایط صلح را الغاء نموده و از هر راه ممکن استفاده کرده سخت‌ترین فشار و شکنجه را بر اهل بیت (ع) و شیعیان ایشان روا داشت.
امام مجتبی (ع) در تمام مدت امامت خود که ده سال طول کشید در نهایت شدت و اختناق زندگی کرد و هیچگونه امنیتی حتی در داخل خانه خود نداشت.
این امام همام به «کریم اهل بیت» شهرت دارد؛ رفتار کریمانه او در سینه تاریخ موج می‌زند و جهانیان سرگشته درهم و دینار را به تحیّر وا می‌دارد.
امام حسن مجتبی (ع) از لحاظ ظاهری و اخلاقیات، به پیامبر (ص) شباهت داشت تا جایی که پیامبر در توصیفش گفته بود که تو از لحاظ خَلقی و خُلقی به من شباهت خواهی داشت.
آن حضرت در انجام واجبات شرعی بسیار کوشا بوده و چندین بار با پای پیاده به حج رفت. شیعیان وی را به‌عنوان امام دوم خود و آیتی از سوی خدا می‌دانند. بارزترین صفات اخلاقی وی، صبر و تحلمش است. رفتار وی حتی در برابر آنان مورد اهانتش قرار می‌دادند، درخور توجه است.
سرانجام امام حسن مجتبی (ع) در سال پنجاه هجری به تحریک معاویه به دست همسر خود، مسموم و شهید شد.
خبرنگار: یگانه باقرزاده