به گزارش مفدا بهشتی به نقل از روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی- با متمرکز شدن ستاد مقابله با کرونا در استان تهران، به نوعی تمامی مسؤولان درگیر در این حوزه با راهبری واحد و مشخص، با سرعت بیش‌تری مسیر مقابله با بحران را در پیش گرفتند. بی‌شک جنس بیماری کرونا، نقش حوزه بهداشت و درمان را از سایر حوزه‌ها پررنگ‌تر می‌کرد، به‌ویژه بهداشت؛ چراکه با ناشناخته بودن بیماری، اهمیت پیش‌گیری و غربالگری روز به‌روز بیش‌تر و مسؤولیت نیروهای بهداشتی روز به‌روز سنگین‌تر می‌شد.
دکتر بابک عشرتی، معاون امور بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی ایران با یادآوری روزهای سخت و نفس‌گیر ابتدای شیوع بیماری کرونا در کشور و پایتخت، از مشکل‌های کنترل بحران، پیچیدگی‌های بیماری، تصمیم گیری‌ها و مدیریت دیگر خدمات رسانی بهداشتی در کنار رسیدگی به افراد مشکوک کرونایی می‌گوید:
"از زمانی که دکتر زالی، رییس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در جایگاه فرمانده ستاد کرونای تهران منصوب شد، تا حدود بسیاری از دغدغه‌های ما کاسته شد؛ چراکه تا پیش از آن مجبور بودیم تمامی مسایل را با وزارت‌خانه هماهنگ کنیم که این موضوع مشکلاتی را به دلیل ملی بودن فعالیت‌های وزارت‌خانه و از طرفی گستردگی کار در پایتخت ایجاد می‌کرد؛ ضمن این‌که وضعیت استان تهران نیز با دیگر نقاط کشور متفاوت بود و قبل از انتصاب فرماندهی مشخص برای ستاد کرونای تهران، فعالیت‌ها و هماهنگی‌ها سخت بود و با مشخص شدن یک شخص در جایگاه فرمانده ستاد و تشکیل چنین ستادی، فعالیت‌ها ساده‌تر شد. هم‌چنین وضعیت تشکیل جلسات هم به دلیل ابعاد استانی و خارج شدن از سیستم وزارت‌خانه ای تسهیل شد.
در حقیقت ما از همان زمان که از وقوع نخستین مرگ بر اثر کرونا در استان قم مطلع شدیم، فعالیت‌های خود را به‌طور جدی آغاز کردیم و به‌طبع اولین بخش‌هایی که با بحران سلامت درگیر می‌شوند، مراکز و حوزه‌های درمان هستند که درمورد بحران کرونا هم همین اتفاق رخ داد.
نخستین هدف ما در زمان وقوع این بحران بحث کنترل عفونت در بیمارستان‌ها بود و به دنبال آن با درگیری بیش‌تر حوزه‌ی بهداشت با موضوعContact Tracing مواجه شدیم. از طرفی زمزمه‌های تقویت شبکه غربالگری از salamat.gov.ir نیز وجود داشت و همکاران در هر مرکز با بیماران تحت پوشش خود ارتباط می‌گرفتند و راهنمایی‌های لازم انجام می‌شد؛ پایش به شکل مستمر ادامه داشت.
نکته مهم راه‌اندازی مراکز جامع سلامت ۱۶ ساعته بود که به نظر من یک اقدام موثر برای کاهش بار بیمارستان‌ها محسوب می‌شود.
همکاری بین‌بخشی با دستگاه‌ها و نهادها از نکات مهم و مؤثری‌ست که ازهمان ایام ابتدایی فروردین ماه با حضور مخابرات، فرمانداری‌ها، شهرداری و بسیج در میدان مبارزه با همه‌گیری شکل گرفت.
در چنین وضعیتی با توجه به اهمیت آمار و اطلاعات، بهداشت روان، سامان‌دهی خدمات بهداشت دهان و دندان، پشتیبانی و بهداشت خانواده، بخش‌هایی را ایجاد یا مراکز موجود را در معاونت بهداشتی ستاد دانشگاه تقویت کردیم.
خدماتی نظیر مدیریت و پیگیری برنامه‌های سایر بیماری‌ها، غربالگری‌ها، مدیریت خانواده‌های مبتلایان به کووید-۱۹، مدیریت اجساد، قرنطینه و ... هم جزو وظایف شبکه‌های بهداشت بود که به‌خوبی انجام شد.
از ابتدای کرونا مهم‌ترین معضل، رفتار همین ویروس و ماهیت پاندمی بود؛ چراکه تاکنون با چنین پاندمی به این وسعت و عظمت در کشور مواجه نشده بودیم.
ضمن این‌که ویروس کرونا یک ویروس جدید و ناشناخته بود و درمورد میزان خسارات و بیماری‌زایی آن اطلاعاتی نداشتیم و دانش ما نسبت به آن کافی نبود که این مهم‌ترین بحران ما از ابتدا محسوب می‌شد؛ اما تأمین تدارکات از جمله ماسک و وسایل حفاظت فردی، معضل مهم دیگر بود که واقعاً مدیریت را سخت می‌کرد.
اسفند ماه بسیار سختی را گذراندیم و این مشکل‌های بیان‌شده جزیی از دغدغه‌های اصلی ما بود.
یکی دیگری از موضوعات مهم درباره‌ی متوفیان و رسیدگی به مسایل بهداشتی خانواده‌های آن‌ها بود که اقدامات مهمی انجام گرفت. سختیِ کار آن جا بود که چگونه باید فوت‌شده را دفن و داغ‌دیدگان را توجیه کرد که با وجود رسومات فرهنگی و سنتی، مراسمی برگزار نکنند. ضمن این‌که تجهیزات آزمایشگاه‌های پایتخت در روزهای نخست برای تشخیص علت فوت که آیا بر اثر کرونا بوده یا دلایل دیگری داشته است، کامل نبود.
اما در هر صورت این‌که دوباره چنین پاندمی از جنس بهداشت و سلامت شیوع پیدا کند و ما با آمادگی کامل بتوانیم برای مقابله با آن وارد عمل شویم، بستگی به زمان وقوع آن دارد، اما در کل می‌توان گفت از قبل از کرونا وضعیت بهتری داریم.
پاندمی کرونا به ما یاد داده که با توجه به وضعیت چطور منعطف باشیم؛ دستورالعمل‌ها، بخش‌نامه‌ها، حتی سبک زندگی و تفکرمان را تغییر دهیم.
بعد از شیوع این بحران شاهد چابکی هر چه بیش‌تر سیستم اداری بودیم و درس گرفتیم با بروکراسی نمی‌توان کرونا را مدیریت کرد.
در هر صورت اگر هم‌اکنون بخواهم به گذشته بازگردم و درباره این‌که چه کارهایی باید انجام می‌دادم که ندادم و برعکس، تصور می‌کنم که بعضی از مسایل و نواقصی که شاهد بودم را باید صریح‌تر با افراد مافوق مطرح می کردم تا شاید آن‌ها هم بهتر بتوانند تصمیم بگیرند. هم‌چنین باید حمایت‌طلبی بیش‌تری برای همکاران به‌ویژه نیروهای زیر مجموعه در نظر می‌گرفتم.
در حقیقت باید سعی کنیم سرمایه‌ی اجتماعی بیش‌تری را تولید کنیم تا در چنین وضعیتی کارها سریع‌تر مدیریت شوند.
باید بگویم که خودم هیچ گونه نگرانی از ابتلا نداشتم و حتی در اوایل بحران تا حدودی بی‌محابا در جلسات حضور می‌یافتم و از ماسک هم استفاده نمی‌کردم؛ چراکه برای تأمین ماسک پرسنل ناتوان بودیم. اما به مرور این مشکل هم برطرف شد.
در پایان از تک تک همکاران خود در ستاد و تمامی کارکنان زحمت‌کش قدردانی می‌کنم. کارهای بسیار بزرگی را این عزیزان با وجود مشکلات و تحریم‌ها و کمبود نیرو و امکانات انجام دادند که حتی نسبت به بسیاری کشورهای پیشرفته عملکرد بهتری را شاهد بودیم.
انتهای پیام/
کد خبرنگار: ۷۷۰۲ ی.ق