مفدا جیرفت مصاحبه ای با یاسمن مقبلی، دانشجوی پزشکی ورودی۹۴ دانشگاه علوم پزشکی جیرفت و دارنده مدال نقره ی انفرادی دوازدهمین المپیادهای علمی دانشجویان کلان منطقه ۸از احساسش نسبت به کسب مدال نقره و تلاشی که برای دست یافتن به این مدال کرده، انجام داده که در ادامه مشروح این گفت گو را می‌خوانیم.
لطفا خودتون و رشته تون رو معرفی کنید:
یاسمن مقبلی هستم دانشجوی سال ششم پزشکی دانشگاه علوم پزشکی جیرفت
احساس‌تون از کسب تنها مدال کلان منطقه ۸ چی هست؟
من کلا از بچگی خیلی رقابتی بودم و توی هرکاری دوست داشتم بهترین باشم؛ در المپیاد هم از یک جایی به بعد فکر و ذکرم کاملا مدال بود؛یادمه هفته ی آخری که قرار بود نتایج بیاد خیلی وقت ها از هیجان نمی‌تونستم بخوابم، به اینکه اگه مدال بیارم چی میشه فکر میکردم و از شوق چشمام پر اشک میشد.وقتی خبر را از طریق واحد استعداد های درخشان دانشگاه شنیدم برای یه کار اداری رفته بودم بیرون و وقتی شنیدم اینقدر خوشحال بودم و بغض کرده بودم که نمی‌دونستم چیکار کنم.
چه عواملی باعث موفقیت شما شدند؟
به نظرم مهمترین عامل داشتن افرادی که باورت داشته باشند، حتی وقتی تو خودتو باور نداری،امسال سال دومی بود که من المپیاد شرکت میکردم و خوب با توجه به روحیه ی رقابتیم،گاهی مواقع عصبی و نگران بودم.ولی بیشتر اوقات نزدیکانم بهم اطمینان میدادن که من توانایی هرکاری رو دارم.و گاهی هم که انها بهم انتقاد می کردند؛خودم به خودم باور داشتم. و صد البته کسب مهارت توی حیطه ی مربوطه خیلی مهم است .جوری که اون علم براتون کامل ذاتی و بدیهی شود و بتوانید هر شرایطی رو آنالیز کنید.
کشف نقاط ضعف و تبدیل آنها به نقطه ی قوت هم خیلی مهم است ؛مثلا من سال گذشته حس کردم که یکی از نقاط ضعفم نداشتن خلاقیت است و تو این یک سال خیلی مطالعه و تمرین کردم در این زمینه.
کمبود امکاناتی که در سطح دانشگاه های تیپ ۳ وجود داره شما را از تلاش مایوس نکرد؟
من در واقع کمبود امکاناتی حس نکردم چون یکی از بزرگترین پیش نیازا داشتن اساتید خبره است که با وجود دکتر صلواتی زاده و سرکار خانوم مهندس فهیمی این نیاز کاملا برطرف شد.
اگرچه برای شرکت در کلاس ها مجبور بودم هفته ای دوبار برم کرمان و بیام و این در حالی بود که بخش هم می‌رفتم ولی همین سختی های راه است که داستان زندگی رو قشنگ تر میکند؛ من نمیخوام این موفقیت رو تنها به نام خودم بنویسم و بگم هرکسی میتونه توی هرشرایطی مدال بیاره، البته که این اتفاق ممکنه ولی مستلزم تلاش بیشتری است ؛پس منطقی تره که بنا به اصل عدالت آموزشی اساتید و امکانات لازمه برای همه فراهم شه. و صد البته نمی شود از همکاری واحد استعدادهای درخشان دانشگاه چشم پوشی کرد؛واقعا وجود یک جو مثبتی از امکان؛ و همکاری دانشگاه تاثیر بسیار مثبتی در شکوفایی استعدادهای دانشجو دارد.
برای کسب این مدال چه قدر تلاش کردید؟
همونطور که گفتم امسال سال دومی است که من در این حیطه شرکت میکنم و سال گذشته دیپلم افتخار گرفتم.سال اول بیشتر به خوندن منابع گذشت و امسال به کسب مهارت.به حدیکه فیلم ها و کتابها و حتی صفحات اجتماعی مربوط به کارآفرینی زیادی رو دنبال کردم و دانشم رو از حالت تئوریک و کتابی به دنیای واقعی آوردم. بر اساس تجربه میتوان گفت: که وقتی دانشت جوری درونی بشودکه مثل جدول ضرب راحت بتوانی بیانش کنی اون وقته که درهای موفقیت توی اون حیطه به روت باز میشود.
اگر بخواهید برای دانشجویانی که در المپیاد شرکت کنند توصیه ای کنید، چه راهنمایی هایی میکنید؟
المپیاد فقط یه امتحان نباشه؛ یه سبک زندگی باشه ، به چشم رقابت بهش نگاه نکنید ، زندگیش کنید ، المپیاد برا من یه فرار دلپذیر از روز مرگی بود و واقعا از چالش هاش لذت می بردم و حرکت آدرنالین رو در گه هام حس می کردم، وقتی یه چیزی رو اینقدر دوست داشته باشی به موفقیت میرسی.
اگر بخواهید مدال تون رو به یک نفر تقدیم کنید، به چه کسی تقدیم میکنید؟
سوال سختی است، افردا زیادی تو این مسیر کنارم بودن و در سختی ها همراهی و تحمل کردن،پس بی انصافی است که به یک نفر هدیه کنم، ولی همینجا صمیمانه از خانواده ام و همه اساتید و مجموعه دانشگاه تشکر میکنم .
در پایان اگر صحبتی دارید بفرمایید:
هیچ دست یافتنی پایان راه نیست. الان که خدا لطفش را شامل حالم کرده و توانستم به این موفقیت هرچند کوچیک برسم؛خودم را ملزم میدانم که برای شکوفایی استعداد های بقیه ی هم سنهایم تلاش کنم و از همه ی افرادی که این مصاحبه را میخوانند، میخوام که در هر جایگاهی که هستند برای بهتر کردن دنیا در حد توانشان تلاش کنند.
خبرنگار: سید ابوالفضل موسوی