به گزارش مفدا بهشتی ـ دستان پرمهر مددکاران اجتماعی به گونه‌ای عشق را به ودیعه می‌گذارد که هیچ کسی نمی‌تواند این عشق را نه از آنان بگیرد، نه بخرد، نه برباید. اینان هیچ‌گاه حاضر نمی‌شوند فرصت خدمت را، نردبان ترقی خود قرار دهند.آرزوی مددکار اجتماعی این است که هیچ دلی مضطرب، هیچ دیده‌ای گریان، هیچ لبی بی‌لبخند و هیچ دستی بی‌یاور و هیچ سفره‌ای تهی و چراغ هیچ کانون گرم خانواده‌ای خاموش نباشد.

مددکاران اجتماعی کسانی هستند که «قد قامت الصلاه» عشق را در مهراب دفتر کار و زندگی خود، به سوی قبله‌ی چشمان پر عاطفه می‌گویند. آنان مددکاری را نه‌تنها شغل و حرفه‌ی خود، که آن را جهاد، نماز و نیاز خود می‌دانند، آنان شاعران غزل‌های عاطفه هستند و تخلصشان «مددکاری اجتماعی»ست.

تمرکز مددکار اجتماعی بر مشارکت اجتماعی، توانمندسازی، تقویت مسؤولیت اجتماعی و عدالت اجتماعی‌ست، به تفاوت‌ها توجه دارد، و به مقوله‌ی اجتماعی شدن نظام سلامت نگاهی همه‌جانبه می‌اندازد.

انتهای پیام

کد خبرنگار 110216