به گزارش مفدا-جهرم، امام ابوالحسن علی النقی هادی (ع) ملقب به امام " هادی"، دهمین پیشوای شیعیان در نیمه ذیحجه سال ۲۱۲ هجری در اطراف مدینه در محلی به نام " صریا" متولد گشت. آن حضرت و فرزند گرامی ایشان امام حسن علیهما السلام به عسکریین شهرت یافتند، زیرا خلفای بنی عباس آنها را از سال ۲۳۳ به سامرا (عسکر) برده و تا آخر عمر پر برکتشان در آنجا، آنها را تحت نظر قرار دادند.
امام هادی علیه السلام به لقبهای دیگری مانند: نقی، عالم، فقیه، امین و طیب شهرت داشت و کنیه مبارک ایشان ابوالحسن است. از آنجا که کنیه امام موسی کاظم و امام رضا علیهما السلام نیز ابوالحسن بود، لذا برای اجتناب از اشتباه، ابوالحسن اول به امام کاظم علیه السلام، ابوالحسن ثانی به امام رضا علیه السلام و ابوالحسن ثالث به حضرت هادی علیه السلام اختصاص یافته است.
پدر بزرگوارش امام جواد (ع) و مادرش بانوی گرامی سمانه است که بانویی با فضیلت و با تقوا بود. امام هادی (ع) در سن ۶ یا ۸ سالگی یعنی در سال ۲۲۰ هجری، پس از شهادت امام جواد (ع) به امامت رسید.
مدت امامت آن بزرگوار ۳۳ سال و عمر شریفش ۴۱ سال و چند ماه بود. در سال ۲۵۴ هجری در شهر سامرا به شهادت رسید.
مدت ۳۳ ساله امامت امام هادی (ع) با خلفای معتصم، واثق، توکل، منتصر، مستعن و معتز معاصر بود.
زیارت جامعه‌ی کبیره که دارای مضامین بسیار عالی است و از زبان امام هادی(ع) و در پاسخ به خواسته‌ی یکی از ارادتمندان اهل بیت(ع) صادر شده است، به شیوه‌ی خطابی و گفتاری و در حقیقت بیانگر مقام والای امامت است که از طرف امام معصوم(ع) بیان شده است.
سخنانی گوهربار از امام هادی(ع)
- بخل ناپسنده‌ترین خلق و خوی است. (مسند الامام الهادی، ص ۳۰۲)
- مردم در دنیا با اموالشان و در آخرت با اعمالشان هستند. (مسند الامام الهادی، ص ۳۰۴)
- نارضایتی پدر و مادر، کم توانی را به دنبال دارد و آدمی را به ذلت می‌کشاند. (مسند الامام الهادی، ص ۳۰۳)
- اگر همه مردم مسیری را انتخاب کنند و در آن گام نهند، من به راه کسی که تنها خدا را خالصانه می‌پرستد خواهم رفت. (بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۲۴۵)
- همانا ولایت ما اهل بیت برای شیعیان و دوستانمان پناهگاه أمنی است که چنانچه در همه امور به آن تمسّک جویند، بر تمام مشکلات فایق آیند. (بحارالانوار،۵۰/۲۱۵)
- امام هادی (ع) به کسی که در ستایش از ایشان افراط کرده بود فرمود: از این کار خودداری کن که تملق بسیار، بدگمانی به بار می‌آورد، و اگر برادر مؤمنت مورد اعتماد تو واقع شد، از تملق او دست بردار و حسن نیت نشان ده. (مسند الامام الهادی، ص ۳۰۲)
- حسد موجب نابودی ثواب حسنات می گردد، تکبّر جذب کننده دشمنی مردم است، عُجب و خودبینی مانع تحصیل علم خواهد بود و در نتیجه شخص را در پَستی و نادانی نگه می دارد، بخیل بودن بدترین اخلاق است و طَمَع داشتن خصلتی ناپسند و زشت است. (بحارالانوار، ۶۹/۱۹۹)
بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم صلی علی علی بن محمد، وصی الاوصیاء و امام الاتقیاء و خلف ائمه الدین و الحجه علی الاخلائق اجمعین،
اللهم کما جعلته نورا یستضیءُ به المومنون، فبشر بالجزیل من ثوابک، و انذَرَ بالالیم من عقابک و حذر بَاءسَکَ و ذَکـر بایاتک و اَحَلَ حلالک و حرم حرامک و بَیَّنَ شرایعک و فرایضک و حَضَّ علی عبادتک اَمَرَ بطاعتک و نهی عن معصیتک، فصل علیه افضل ما صلیت علی من احد من اولیائک وذریه انبیائک، یا اله العالمین.