شیراز از دیرباز به شهر نرگس های معطر و مست مشهور بوده و معمولا پس از نام نرگس، شنیدن نام شیراز، امری عادی و مصطلح می باشد. این گل معطر و مسحور کننده، از دیرباز جای خود را در ادبیات پارسی و بویژه میان شاعران شیرازی باز نموده تا به حدی که در دیوان حضرت حافظ، نام نرگس، ۴۴ بار و در ۴۳ بیت وارد شده است: رسید موسم آن کز طرب چو نرگس مست، نهد به پای قدح هر که شش درم دارد «حافظ»... هر چند که نرگسزارهای شیراز، امروز نه از حیث وسعت و نه از بعد کیفیت، دیگر حال و هوای گذشته را ندارند ولی مردم شیراز، همچنان دل و دماغ خویش را در گروی عطر این ساحره سبز و سفید نهاده و هر جا که بویی از نرگس به مشام برسد، خود را به آن وادی می رسانند حتی اگر این نرگسزار در روستای "جره" یا "بالاده" و حتی در خفر جهرم باشد.